L.J.J. Dorrestijn, Sprang-Capelle

De coronavakantie heeft een belangrijk pluspunt opgeleverd. Mensen hebben meer tijd om te lezen en na te denken over alles wat politici en bestuurders hen voorschrijven of op de mouw spelden.

De ECB- en EU-miljarden, de vrijwillige economische stilstand van Italië en Spanje met dramatische gevolgen, de Franse belangen, de mondkapjes, de ‘kwetsbare groepen’, de gedaalde criminaliteit, de verbranding van biomassa, de bonussen, de verstandhouding met China en Turkije, de vrijlating van gedetineerden, de toekomst van KLM/Air France, de non-beveiliging van Schiphol en de Rotterdamse haven, de bewaking van de Europese buitengrenzen, ontwikkelingshulp, de NAVO en de WHO.

De ene leugen na de andere wordt ontmaskerd, met name ook door FTM (Follow The Money) en oud-minister Plasterk, waarbij opvalt hoeveel onzinnige maatregelen gericht zijn op het intimideren en indoctrineren van het publiek. Dat intussen in Duitsland de criminaliteit – vooral van allochtone families en bendes – nog steeds groeit, dat hier een staatscommissie de vingers niet wil branden aan de buitenlandse beïnvloeding van moslimscholen, dat ook in Nederland de criminaliteit van kansloze asielzoekers wordt verbloemd, dat de overheid illegaal afval dumpt, de misstanden in gevangenissen, dat in Groot-Brittannië nog steeds illegalen binnendringen die door Frankrijk zijn genegeerd en dus niet opgepakt en teruggestuurd ‒ dit alles dreigt in de coronagekte buiten beeld te blijven.

Ook rijst bij de discussie over droogte de vraag of er werkelijk sprake is van falend grondwatermanagement. En niet van activistische ambtenaren die de klimaatverandering willen ‘bewijzen’. Crimineel gedrag is bepaald geen uitzondering onder hoge ambtenaren, lokaal en in stuurloos Den Haag.