Geert Kuintjes, Lansingerland

De EU wil via het herstelfonds Polen 36 miljard euro toekennen. Het land heeft 1636 coronadoden, op een bevolking van 37,96 miljoen inwoners. Het aandeel doden hoeft natuurlijk niet maatgevend te zijn, aangezien een land ook hard getroffen kan zijn door bijvoorbeeld een enorme exportuitval.

Hoe staat Polen ervoor? De steun die Polen krijgt, staat niet in verhouding tot zijn economische situatie, die zo goed is dat het land (samen met Zweden) boekhoudtrucjes uithaalt om níét toe te hoeven treden tot de euro. Hoe zit dat? Er is een verplichte koppeling tussen het EU-lidmaatschap en invoeren van de euro. Alleen Denemarken is van deze eis uitgezonderd; dit heeft het land, heel slim, in 1991 bedongen tijdens de totstandkoming van het Verdrag van Maastricht. Polen, maar ook Zweden, voldoen aan alle eurovoorwaarden, maar manipuleren de cijfers zodanig dat ze niet toe hoeven te treden tot de euro.

De financiële regels van de EU zijn niet altijd gebaseerd op harde feiten. Nederland is de grootste nettobetaler per hoofd van de bevolking; Luxemburg betaalt minder, terwijl het rijker is.

Frankrijk is indertijd akkoord gegaan met de hereniging van Duitsland als de macht van de D-mark zou worden gebroken, door middel van de invoering van de euro. Frankrijk en Italië zagen de invoering van deze eenheidsmunt als overwinning, omdat ze nu veel goedkoper konden lenen. Terwijl de noordelijke landen bezuinigden en zich aan de regels hielden, liepen de schulden van de zuidelijke landen verder op. (Duitsland heeft ten tijde van de hereniging tijdelijk niet aan de afspraken voldaan.)

Toen de schulden te hoog werden, kwamen de zuidelijke landen met het verwijt dat wij te veel exportvoordeel hadden. Na de kredietcrisis heeft Draghi (president van de Europese Centrale Bank tot 2011) alle EU-landen de kans geboden te reorganiseren, maar de zuidelijke landen hebben deze kans niet te baat genomen. Terwijl Nederland, na de kredietcrisis 50 miljard bezuinigd heeft, zitten we nu in een nieuwe EU-deal waarin Nederland (minimaal) 21 miljard wegschenkt. Italië heeft intussen noch bezuinigd, noch de gebrekkige belastinginning en andere falende overheidsdiensten hervormd.

In plaats van kritisch naar zichzelf te kijken, klagen de zuidelijke landen over gebrek aan solidariteit. Solidariteit die niet op wederkerigheid is gebaseerd, is geen solidariteit. De Italianen stellen zich op het standpunt dat ze een trots volk zijn en geen voorwaarden accepteren (!). Ook de Italiaanse goudreserve van 122 miljard komt niet ter sprake. Alleen geld krijgen en geld lenen tegen nul procent rente is bespreekbaar. Dit alles terwijl de Amerikaanse econoom J.K. Galbraith in zijn beroemde boek The Affluent Society (1958, herziene editie 1984) vaststelt dat Italië het land van de publieke armoede, maar de private rijkdom is.

Het privé-vermogen van Italianen ligt 50 procent hoger dan dat van de Nederlanders en wij hebben ook twee keer zo veel (hypotheek)schuld). De Nederlander werkt gemiddeld vele jaren langer dan een Italiaan of Fransman. De Fransen wilden graag een zwakke broeder in de euro, zodat zij nooit de zwaksten zouden zijn. En met zwakke broeders om je heen heb je natuurlijk veel meer (chantage)macht. Daarnaast is het zo dat het stemgewicht van een land als Roemenië in het EU-parlement groter is dan dat van Nederland omdat het land meer inwoners heeft.

Terug naar coronaherstelfonds. Enkele honderden Nederlandse artsen zetten vraagtekens bij de huidige maatregelen. Volgens deze artsen leveren deze maatregelen meer schade (lees: doden) op dan ze voorkomen. De regels worden achter gesloten deuren bedacht en weinig onderbouwd. De Wet openbaarheid van bestuur (WOB) is tijdelijk buiten werking gesteld voor informatieverzoeken over corona.

De gemiddelde leeftijd van de overledenen bleek 81 jaar te zijn en het waren hoofdzakelijk mannen die al onderliggende problemen hadden, zoals hart- en vaatziekten, obesitas of diabetes-type 2. Kritische medisch onderzoekers lopen het risico dat geldstromen gestopt worden.

Wie zijn de echte slachtoffers van de coronacrisis? Het preventieve onderzoek naar vrouwen met borstkanker is bijvoorbeeld uitgesteld, wat naar schatting in Nederland alleen al 500 gezonde vrouwen het leven zal kosten. Door alle effecten bij elkaar op te tellen, kom je uit op de conclusie dat deze coronamaatregelen meer doden veroorzaken dan voorkomen. Als gevolg van de economische crisis door de lockdown worden bovendien allerlei immunisatiecampagnes stopgezet. Hierdoor steken volgens Unicef polio, mazelen, baarmoederhalskanker (HPV), gele koorts, cholera en meningitis de kop op. 3 tot 6 procent van de geïnfecteerden komt te overlijden, een percentage dat vele malen hoger ligt dan bij corona. In een onderzoek van het King’s College London en de National University of Australia komt naar voren dat een half miljard mensen door corona in extreme armoede terechtkomt, waardoor de vooruitgang die in de afgelopen drie decennia is geboekt teniet wordt gedaan.

Uit onderzoek van Amerikaanse economen, genoemd in Vrij Nederland, blijkt dat een gedifferentieerde lockdown, gericht op vooral ouderen, de beste oplossing is. Op deze wijze gaat alles beneden de leeftijd van 60 jaar gewoon aan het werk, tenzij ze tot een kwetsbare groep behoren.

De reden dat premier Rutte toch water bij de wijn heeft gedaan in het akkoord over het coronaherstelfonds is de totale externe schuld (staatsschuld en banken) van de zuidelijke landen waarmee we handel drijven. Nederland stond in 2015 voor 153 miljard euro garant voor de schulden van andere landen, via de Europese Centrale Bank (ECB). Dit is evenals de oprichting van het Europese Stabiliteitsmechanisme (ESM), een schending van het Verdrag van Maastricht. Daarnaast staat Nederland voor ruim 120 miljard in de plus in het salderingssysteem Target 2, waar de Italianen ruim 340 miljard in de min staan. Duitsland staat 1000 miljard in de plus.

Een Nexit is onder huidige omstandigheden niet verstandig, aangezien dit nog meer schokken teweegbrengt, maar we moeten ons wel voorbereiden op een Nexit omdat solidariteit zonder wederkerigheid een doodlopende weg is. Een land als Noorwegen drijft gewoon handel met de EU, via de Europese Economische Ruimte (EER). Dit kost Noorwegen ongeveer één miljard per jaar. Via de EER verliest een land weliswaar zeggenschap, maar het drijft uitsluitend handel met staten die een toegevoegde waarde zijn. De kans dat de Italianen en Fransen hun hervormingsbeloften niet nakomen is immers aanzienlijk.