Nederland staat in brand om een grapje dat Johan Derksen maakte. Het ging over Zwarte Piet en de rapper Akwasi. Grapjes over Zwarte Pieten en zwarte mensen worden vaker gemaakt. Maar nu, ineens, heet het racisme. Mojo, de concertorganisatie die een blues festival voor Johan Derksen regelt, gaat zich nu in het openbaar afvragen of ze nog wel verder willen met iemand die zulke grapjes maakt, adverteerders trekken zich terug bij het veelbeken tv programma Veronica Inside, het Oranje team weigert verslaggevers van VI te woord te staan, NRC columnisten wrijven zich in hun handen nu Derksen misschien van de buis moet, de hoofdsponsor van het programma, TOTO, ziet zich genoodzaakt met een officiële verklaring te komen, enzovoort. En dat alles vanwege een actie van een klein clubje extreemlinkse gekkies dat een gerichte mailactie heeft uitgevoerd in de richting van wat reclamebureau’s.

Alle ballen op Derksen.

Maar waarom nu juist hij?

Dat is omdat Johan Derksen vertegenwoordigt waar extreem links het meeste hekel aan heeft. Het Archie Bunker type. De man van middelbare leeftijd die over alles en nog wat een mening heeft en gelijk uit de heup schiet. Soms raak. Soms mis, maar altijd net even sneller dan je verwacht. Daarom zijn dat soort mannen altijd populair. Ze verdiepen zich meestal nooit bijzonder in de kwestie, maar weten wel altijd gelijk tot de kern te komen en hun tegenstanders sprakeloos achter te laten. Trump is ook zo’n man. In Nederland hadden we vroeger Rijk de Gooyer. De een kan erom lachen. De ander kan er woedend om worden. Het is altijd bal rondom dat soort mannen. En altijd zijn ze uitgesproken niet politiek correct.

In het hysterische racisme klimaat waarin we ons nu bevinden, is er voor dat soort mannen geen plaats. Want die brengen alles terug tot de cafépraat waar het in wezen natuurlijk vaak om gaat. En op dat niveau wordt alles vloeibaar, relatief en vaak grappig. Degene met de grootste bek wint. Dat wil extreem links niet.

Extreem links heeft de macht over genomen van de media en bepaalt daarmee de toon. Die toon is er een van opperste verontwaardiging over het verschrikkelijke onrecht dat zwarten wordt aangedaan. Ook al is daar geen enkel bewijs voor. Elke grap, elke café opmerking is nu racisme, en de boven ons gestelden volgen slaafs.