Ondergetekende bezocht onlangs een Vlaamsgezinde familie; de goede gesprekken aldaar bevestigden eerdere inzichten. Schrik niet: Vlaanderen loopt voor op Nederland. Dit inzicht wordt ook ontvouwd in het Groot-Nederlandnummer van Tekos uit 2018.

Er valt onder meer in te lezen ‒ zoals stille Willem al zong ‒ dat Jan van Speijk niets verkeerds heeft gedaan. Maar veel belangrijker is dat erin werd uitgelegd hoe de Nederlander individueel tot veel in staat is maar collectief tot niets. Voor de Vlaming is het omgekeerde waar. Vakbonden, stakingen, maar ook studentenverenigingen, dit alles heeft in Vlaanderen nog betekenis. De linten en petten van Vlaamse studenten getuigen hiervan. In Nederland is dit alles op sterven na dood.

Hierdoor wordt het idee van een politieke revolutie in Vlaanderen ook beter begrepen: de Nederlander kan vanuit zijn dna niet anders dan zich toeleggen op de verbetering van zijn individuele lot. De Vlaming is beter toegerust voor het nu aanbrekende tijdsgewricht, hoe contra-intuïtief dit ons vandaag ook toeschijnt. Lang nadat de Nederlandse samenleving zal zijn gecapituleerd voor ofwel de islam, ofwel een geglobaliseerde politiestaat van technocraten, zullen er clusters van Vlaamse nationalisten zijn. Vlamingen zijn gewend aan de gedachte dat de staat er niet voor hen is. De Vlaamse folklore is een dankbare bouwsteen van de Nieuwe Zuil.

Inmiddels staat het Vlaams Belang volgens peilingen op 27,1 procent van de stemmen en de N-VA op 22,2. Een bezorgde lezer, David Martinez, schrijft op Facebook:

“Zolang je de gemiddelde westerling niet kunt mobiliseren, blijft het bij speldenprikjes uitdelen. Zij merken nog te weinig hoe de gevestigde orde hun dagelijks leven beïnvloedt, maar komen wél in een situatie terecht die onomkeerbaar is op het moment dat zij doorhebben wat er speelt. De gemiddelde westerling is een kikker in langzaam kokend water geworden.

“Door openlijk maatschappelijke issues aan de kaak te stellen en kritisch te zijn op ‘inclusiviteit’ en ‘woke’, pleeg je in de praktijk sociale en economische zelfmoord. Veel mensen distantiëren zich van je en commerciële bedrijven willen in het algemeen niets met je te maken hebben. Zij willen ‘inclusiviteit’ (lees: cultuurmarxisme) uitstralen – zij willen immers geen potentiële klanten uitsluiten. Geld is geld – voor het grootkapitaal maakt het niet uit dat de ziel van het Westen wordt verkocht.

“Voor het groepje mensen dat wel steun geeft, geldt: op het moment dat je bankrekening geblokkeerd wordt, je posts op sociale media verwijderd worden, je steevast wordt gepasseerd voor promotie, niet in aanmerking komt voor zus en zo, je zwart wordt gemaakt in de media … Die mensen zullen niet voor je op de barricades gaan staan met spandoeken. Uiteindelijk is het ieder voor zich. Kijk naar de islamcriticus Mark Collett, wiens bankrekening is geblokkeerd. We nemen het voor kennisgeving aan, schudden het hoofd en zetten ons leven voort. Voortaan denken we twee keer na of we wel gebruik willen maken van onze vrijheid van meningsuiting…”

Helder verhaal. Hier mijn idee: met de Vlaamse Club, Pro Flandria en groepen als het Katholiek Vlaams HoogstudentenVerbond (KVHV) en de Nationalistische StudentenVereniging (NSV) leggen wij het begin van de Nieuwe Zuil. Dit zullen we voorts naar Nederland exporteren. Het is heel simpel en hoeft maar klein te beginnen, met een economische kern. Steeds meer burgers kunnen zich hierbij aansluiten – en dan is het niet meer te stoppen. Het begint er simpelweg mee dat Vlaamsgezinde ondernemers diensten en producten bij elkaar afnemen, en werknemers aanwerven die dezelfde overtuigingen zijn toegedaan. Wij zullen dit over de grens voortzetten zodat er uiteindelijk ook eigen scholen, eigen media en eigen universiteiten bijkomen.

Deze ontwikkeling is min of meer onvermijdelijk want de linksen sluiten steeds meer mensen uit. Je moet het gehele linkse paradigma onderschrijven: én klimaat, én LGBTQ, én immigratie én Black Lives Matter: als je ook maar op enig punt een voorbehoud maakt, lig je er helemaal uit.

Het belangrijkste is dat wij deze economische kern in de praktijk gaan voorleven. De rest is bijzaak. Cruciaal is het om hier specifiek de Vlaamse Club voor Kunsten en Wetenschappen te noemen, die in 1923 is opgericht om het Nederlandse taal- en cultuurgoed te beschermen en te versterken in Brussel. John Wubbe, onder wiens bezielde leiding de statuten van de Vlaamse Club zijn herschreven, liet hierin het volgende optekenen:

“In 2020 zien wij ons geconfronteerd met zowel het oprukkende totalitarisme van de woke-doctrine, als met de krachtige hoop van onze voorgangers om een fundament te leggen ter verheffing en de bezieling van toekomstige generaties. De realiteit van deze confrontatie dwingt ons ertoe om aan de partijpolitiek-overstijgende doelstelling van onze voorgangers het streven naar een Nieuwe Zuil toe te voegen. Een Nieuwe Zuil als enige – en uitsluitend het enige – afweermechanisme tegen de politiek-correcte censuur en controle, die zich in iedere dimensie van het cultureel leven (en de menselijke conditie überhaupt) heeft ingevreten.”

De oorspronkelijke oprichters van de Vlaamse Club keken duidelijk naar de toekomst, en waren uitdrukkelijk niet verontschuldigend in hun streven. Alleen vanuit kracht, scheppingslust en eigenwaarde kan het Nederlands-Vlaams cultuurgoed voortleven. Laten wij hun werk vandaag in dezelfde geest voortzetten.

Naschrift: Volg de nieuwsbrief van dr. Sid. Zijn laatste boek is Links en rechts in dialoog. Eerder schreef hij onder meer Avondland en Identiteit en De democratie en haar media. Meer informatie op Backme.

Credits foto: de IJzertoren, monument bij de rivier de IJzer voor de Vlaamse gesneuvelden in de Eerste Wereldoorlog, tevens symbool voor de politieke verzelfstandiging van Vlaanderen. Elk jaar heeft hier de IJzerbedevaart plaats.