Het AD vandaag.

Ik citeer: ‘Onderzoek: Tienduizend 55-plussers willen dood zonder dat zij ernstig ziek zijn.’ In ditzelfde artikel; 76.000, 55-plussers zijn zelfs aanhoudend levensmoe.

Er overvalt mij een gevoel van intense triestheid.

Frustratie. Boosheid. Onmacht. Ik zou het uit willen schreeuwen.

Alles wat mogelijk is, wordt gedaan om te zorgen dat we met z’n allen steeds ouder worden. En tegelijkertijd willen kennelijk steeds meer mensen dood.

Dit leven, waarbij we van puur geluk onder een trein springen. Een overdosis nemen. Van een hoog gebouw springen… De door ons bedachte  ‘maakbare wereld’, die bol staat van presteren, ambitie, ego’s, hebben, meer, meer en nog meer.

Nagenoeg alles is geregeld of wordt geregeld.

Maar geen tijd voor: Aandacht voor elkaar. Communicatie,  face to face. Een mens is geen mens, een gezicht geen gezicht. We zijn een ‘agendapunt.’

Ik besef dat hetgeen ik schrijf inhoudelijk weinig tot niets positiefs heeft.

Dolgraag zou ik dit tij willen keren. Het ontbreekt me echter aan concrete ideeën/voorstellen.

Kunnen we op de barricade?

Is staken wellicht een optie?

Dit wil ik bij deze graag gezegd en geschreven hebben…

Annemie Jacobs, Tegelen