Van een onzer redacteuren

Tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen oreerde premier Mark Rutte plechtig dat we op een uniek moment in de geschiedenis zijn aanbeland voor het doorvoeren van enorme klimaatmaatregelen. Zijn demissionair kabinet reserveert daarvoor het bedrag van 6.800 miljoen euro voor 2022. Rutte: “Ik zeg er meteen maar bij: het is niet genoeg. Dat betekent dat we ook later dit jaar moeten bekijken of we de begroting verder kunnen opplussen op dit punt.”

Zijn aanpak, waar volgens hem een “onderschatte draagkracht” voor bestaat, liggen inhoudelijk en financieel in één lijn met de onlangs gepresenteerde duizend pagina’s tellende Green Deal van de Europese Commissie. De nadruk ligt op het verminderen van de CO2-uitstoot. Er is geen weg terug, meent onze eerste minister, want “als we doorgaan op de huidige weg … zou [dat] tot catastrofale gevolgen leiden voor onze wereld”.  

Maar is dat ook zo? De vraag is of het nastreven van zijn groene utopie nog wel te verantwoorden is. 

John Cook

Hoewel de door mensen gemaakte klimaatverandering door politici als een uitgemaakte zaak wordt gepresenteerd, is dat volgens velen niet op feiten gebaseerd. Tal van wetenschappelijke onderzoeken tonen aan dat de menselijke invloed op zowel de verhoogde CO2-niveau’s als de opwarming van de aarde nihil is. Zo beschreven Finse wetenschappers in 2019 nog dat de temperatuurstijging door een toename in CO2 in de laatste 100 jaar slechts 0.1 graden was. De menselijke bijdrage daarop was zelfs 0.01 graden. Het bekendste onderzoek dat de opwarming van de aarde aan een toename van door mensen gecreëerd CO2 toeschrijft, is dat van Cook et al uit 2013. De daarin gestelde 97% zekerheid, is inmiddels al ruimschoots ontkracht. Desondanks verwijzen politici in discussies nog altijd vol vertrouwen naar Cook’s door de realiteit ingehaalde onderzoek en de gepropageerde zekerheid onder het motto dat we ‘wel bij de feiten moeten blijven’. 

Complex

Het klimaat is onvoorstelbaar complex en ingewikkeld. We weten feitelijk dan ook niet hoe het precies functioneert. Hoewel de huidige modellen een redelijk goed gemiddeld ‘gedrag’ van het klimaat kunnen reproduceren, is er nog altijd geen model dat ‘werkt’ om zowel veranderingen uit het verleden uit te leggen als betrouwbare voorspellingen naar de toekomst toe te extraheren. Ter illustratie: het nationale gletsjerpark in Montana moest onlangs de ‘educatieve’ bordjes weghalen waarop stond dat computermodellen voorspelden dat alle gletsjers in 2020 zouden zijn verdwenen Met de kennis van nu zou het leerzamer zijn geweest om de bordjes te laten staan.

Frans Timmermans

Hoewel voortschrijdend wetenschappelijk inzicht tot een wijziging in de aanpak zou moeten leiden, zien we bij de politieke bestuurders een verbeten vastberadenheid om grootschalige actie te ondernemen. Ook het Europees Parlement gaat mee in de klimaathysterie en heeft onder leiding van eurocommissaris Frans Timmermans een permanente klimaatcrisis afgekondigd. De Europese politieke top heeft zich als doel gesteld om in 2030 minder dan de helft van de CO2-hoeveelheden uit 1990 uit te stoten en willen van het Europese ‘continent’ in 2050 het eerste klimaatneutrale continent maken. En dat mag wat kosten: de Europese Commissie heeft de komende decennia 260 miljard euro beschikbaar gesteld om dat ‘probleem’ op te lossen omdat volgens haar ‘niets doen meer kost’. Twee honderd zestig duizend miljoen euro is één kwart van de totale EU-begroting en komt neer op 500 euro voor iedere man, vrouw en kind in de Unie. Voor de duidelijkheid: dat is niet eenmalig, maar ieder jaar! 500 euro is meer dan een maandsalaris voor de meeste inwoners van Oost-Europa. Omdat Brussel zal claimen dat omwille van de toekomst van onze kinderen de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen, zal iedere Nederlander naar verhouding ongeveer 2.000 euro per jaar extra moeten afdragen.

Geen rationale argumenten

De bereidwilligheid om koste wat kost beleid door te drukken, leidde er toe dat meer dan 500 wetenschappers uit veertien landen in september 2019 de European Climate Declaration opstelden: een brandbrief naar de VN en de internationale politiek waar ze in aandrongen om vooral de rust te bewaren. Er was volgens hen geen klimatologische noodtoestand en daarom ook geen reden tot paniek of extreme maatregelen. “We strongly oppose the harmful and unrealistic net-zero CO2 policy proposed for 2050”. Ze stelden dat we klimaatverandering niet goed begrijpen, de klimaatmodellen enorme tekortkomingen hebben en daarom bij lange na niet gebruikt kunnen worden als middel om beleid op te baseren. Ze drongen erop aan om beleid te ontwikkelen op basis van wetenschap, geen angst of propaganda: “follow a climate policy based on sound science”. 

In plaats van de wetenschappelijke methode te hanteren en conclusies te vormen op basis van onderzoek, staat het eindresultaat in de klimaatdiscussie bij voorbaat vast. Er is geen mogelijkheid tot inbreng van rationele argumenten. Men is niet op zoek naar de waarheid. Het is de reden dat de Australische wetenschapper Jennifer Marohasy die aantoonde dat het in de Middeleeuwen warmer was dan nu, haar onderzoeksresultaten aankondigde met de verwachting dat ze waarschijnlijk zouden worden genegeerd: “our new technical paper … will likely be ignored”. Het laat zich raden waarom: erkenning van de pre-industriële Middeleeuwse opwarming zou immers impliceren dat de huidige opwarming niets met onze uitstoot te maken heeft.

Kolder

De vraag is of de steun die premier Rutte voor zijn klimaatplannen verlangt, mag worden geëist wanneer de bevolking, die ervoor betaalt, kritische informatie wordt onthouden. Immers, iedere informatie die niet aansluit bij het reeds vastgestelde probleem, wordt weggewuifd als zijnde kolder. Dat lijkt geen basis om ongekend hoge bedragen gemeenschapsgeld ter beschikking te stellen. Het is de taak van de regering om bij de Algemene Politieke Beschouwingen haar burgers eerlijk te informeren.