Dit stuk gaat over ‘the elephant in the room.’

Iets wat politici verdringen en vooral niet willen bespreken, omdat het onaangename consequenties heeft. Het gaat over onhoudbare bevolkingsgroei en de gevolgen daarvan voor Nederland.

Twee plaatjes laten zien wat er globaal gebeurt. De eerste laat de groei van de wereldbevolking over de laatste 12,000 jaar zien.

Dat lijkt lang, maar mensen zijn er al honderd keer langer. De eerste 10.000 jaar gebeurt er weinig. Daarna explodeert de bevolking, tot een onhoudbaar aantal in 2100.

Onderstaand plaatje laat zien hoe snel schattingen van bevolkingsgroei worden bijgesteld.

Binnen 15 jaar heeft de VN de schatting van de bevolking aan het eind van de eeuw met twee en een half miljard mensen bijgesteld. Dat komt geheel voor rekening van de groei in Afrika. Om dat in perspectief te zetten: twee en een half miljard mensen extra in Afrika is vijf keer zoveel als alle mensen in de EU.

Als Nederland in Afrika lag zouden wij van 14 miljoen mensen in 1980 naar 70 miljoen in 2050 groeien! Afrika groeit echter niet sinds 70 jaar zo hard, maar gedurende de afgelopen volle twee eeuwen van 1900 tot het eind van deze eeuw.

En er zijn nog veel andere beangstigende voorbeelden te geven. Kunnen wij iets doen om de bevolkingsgroei in Afrika te beperken? Nee, zelfs bij draconische maatregelen, zoals de een-kind politiek in China, duurt het meer dan 40 jaar voordat de groei stopt en wij kunnen dit niet aan Afrika opleggen.

Wat heeft dit allemaal met Nederland te maken?

Alles.

De groei in Afrika is namelijk niet houdbaar en zal leiden tot rampen met grote gevolgen. Sprinkhanen, conflicten, virussen of watergebrek om maar een aantal actuele voorbeelden te noemen. Hulpacties zijn te verwachten, maar hebben in het verleden niet veel meer gedaan dan het geweten van gulle gevers sussen en de kas van organisaties te spekken.

Je kan Afrikanen moeilijk kwalijk nemen dat ze willen overleven en een deel zal proberen naar Europa te komen. Maar Europa kan grote aantallen helemaal niet aan.

Voor een land als Nederland geldt dat al helemaal.

Nederland is vol.

Het is het dichtstbevolkte land van Europa. Begin 2019 werd bekend dat in 2019 ruim 130,000 migranten Nederland inkwamen, en in 2018 100,000 tegenover 65,000 tot 75,000 nieuwe woningen per jaar, dus misschien net genoeg voor de immigranten. De meeste immigranten komen van binnen de EU, maar er zijn ook een groeiend aantal asielzoekers gevolgd door gezinsherenigers.

Over het migratiesaldo hoor je al snel niets meer. Wel over stikstof, CO2-uitstoot, woningnood, te weinig leraren, drukke wegen, boeren en overvolle asielcentra.

Bevolkingsgroei maakt bijna al deze problemen lastiger, maar wordt zelden genoemd. Een stap in de goede richting zou zijn om alleen hen toe te laten die Nederland echt nodig heeft en anderen de toegang te weigeren en uit te zetten – ook als ze niet willen.

Als de rampen zich in Afrika voltrekken, dan zullen meer vluchtelingen op onze deuren kloppen en worden we overspoeld met beelden van hongerende kinderen.

Wat moeten we hier doen? Ik heb daar geen antwoord op, maar ‘Wir schaffen das’ is echt geen optie. Het kan goed dat interne grenzen weer echte grenzen worden als de EU haar buitengrenzen niet weet te beheren en er menselijk overstromingsgevaar dreigt. Om problemen binnen Nederland op te lossen zal ook de immigratie moeten worden aangepakt.


Dit en veel andere zaken bespreekt Chris Hooijkaas in zijn boek Denk Na.


Wilt u reageren?

Dat kan op Facebook of Twitter.