Ad van der Ven

Rassendiscriminatie, waar komt dat toch vandaan? We hebben niet in de gaten hoe we daar dagelijks toe uitgenodigd worden. Hoe gaat dat dan? Het gaat via suggestie. Suggestie is iemand een idee geven, terwijl, zonder dat hij of zij het in de gaten heeft, daarmee een ander idee wordt overgebracht. Dit kan met opzet gebeuren, maar meestal is het onbedoeld. Op deze manier is er in de media voortdurend sprake van rassendiscriminatie. Een mooi voorbeeld was te vinden in het RTL-nieuws van Dinsdag 19 februari 2020 20:04 uur. Politiek verslaggever Roel Schrijnemachers zegt: “Naar school gaan is lang niet voor iedereen vanzelfsprekend in Soedan en al helemaal niet voor deze vluchtelingenkinderen uit Eritrea.” Een leerling zegt: “Ik moet leren maar in Soedan is dat moeilijk.” Roel Schreinemachers zegt vervolgens: “Zonder financiële steun zouden deze kinderen nooit naar school kunnen.” Een docent ter plaatse zegt: “Zonder financiële steun krijgen ze geen onderwijs en geen kansen.” De onderliggende boodschap is: daar in Soedan zijn ze zelf niet in staat om hun eigen onderwijs te organiseren. Als je voortdurend dit soort berichten krijgt vanuit allerlei landen in Afrika, is al gauw opnieuw de onderliggende boodschap: Oh kennelijk kunnen de mensen in Afrika niet goed voor zich zelf zorgen. Of nog anders;  kennelijk kunnen de negers in Afrika dat niet. En zie: het ontstaan van rassendiscriminatie.

(En ja, u leest het goed: Ik gebruikte het woord ‘negers.’ In de VS mag dat helemaal niet. Zie de affaire met voetbaltrainer Ron Jans. Het is daar zo erg dat ze niet spreken van het woordje ‘neger’ maar van het N-woordje. Zo’n verschijnsel houdt juist de rassendiscriminatie in stand. Zowel positief als negatief. Het zou geen issue moeten zijn om het woordje ‘neger’ te gebruiken zoals het ook geen issue is om het woordje ‘blanke’ te gebruiken. )

Bedenk maar eens dat het omgekeerd zou zijn en dat mensen in Afrika voortdurend kregen te horen dat men in Europa het onderwijs niet op orde zou kunnen krijgen en dat onze kinderen ondervoed zijn (zie: Save the Children).

Verder wordt in het nieuwsbericht gezegd: “Komende vier jaar trekt ze (Sigrid Kaag) een half miljard euro uit om vluchtelingen in 8 landen betere scholing te geven”. Leest U het goed, ja, U leest het goed ‘een half miljard’. Roel Schreinemachers zegt vervolgens: “Toch dromen zij (de leerlingen) van een leven buiten Soedan.” Hij vraagt aan een leerlinge: “Zou je naar Europa gaan als je een kans kreeg?” Haar antwoord is een volmondig: “Natuurlijk”. Een jongen voegt er nog aan toe: “Zweden of Europa”. Beide kinderen zijn heel slim. We moeten bij die blanken zijn. Die hebben het goed voor elkaar. Onder hun bescherming kunnen wij het heel goed hebben daar. Zweden wordt niet voor niets apart genoemd. Het land van de blanken bij uitstek.

Wat je hier ziet is een vorm van negatieve rassendiscriminatie. De persoon ziet zich zelf als minderwaardig t.o.v. een bepaald ras. Deze vorm van negatieve rassendiscriminatie wordt nog versterkt door het optreden van Sigrid Kaag: een grote, mooie blonde vrouw uit het land der blanken komt de zielige zwarte kindertjes in Afrika bezoeken en moed inspreken. Dus niet een grote zwarte vrouwelijke minister uit het land zelf. Nee, een grote blanke vrouw uit het Noorden. Denkt U het zich opnieuw weer eens in dat het omgekeerd zou zijn: een grote zwarte vrouwelijke minister uit Afrika komt onze zielige kinderen, die maar nauwelijks onderwijs kunnen krijgen, moed inspreken.

Is het de bedoeling van Sigrid Kaag om ons aan te zetten tot rassendiscriminatie ? Nee, natuurlijk niet. Zij doet alles met de beste bedoelingen. Maar het effect is er niet minder om. De miljarden ontwikkelingshulp, ook aan andere Afrikaanse landen, werkt overigens juist averechts. De impliciete boodschap is: Die landen zijn kennelijk zo exorbitant rijk dat ze ons miljarden aan ontwikkelingshulp kunnen (en willen) geven. Daar moeten we dus naar toe.

De praktische conclusie? Onmiddelijk stoppen met het geven van ontwikkelingshulp.