L.J.J. Dorrestijn, Sprang-Capelle

Bij de discussie over een niet-westerse voetbalbondscoach is onduidelijk wat de voorstanders precies beogen: iemand uit Azië, Oost-Europa, Zuid-Amerika of Afrika? Of gewoon een niet-blanke, ongeacht kwaliteiten, netwerk, ervaring en bewezen integriteit. ‘Niet-westers’ zou alle Nederlanders die hier geboren zijn, uitsluiten. Zelfs de Nederlanders met een donkere huid.

Tenzij de voorstanders een niet-westerse ‘cultuur’ bedoelen; dat argument werd eerder gebruikt bij de positieve discriminatie van minderheden voor overheidsbanen. Wat dit heeft opgeleverd aan bijzondere kwaliteit en problemen, zou nader onderzoek rechtvaardigen. Immers, de meeste niet-westerse culturen verdragen zich moeilijk met elkaar en botsen veelal met het algemene belang in een westerse samenleving.

Over de herkomstlanden van de immigranten was heel lang de aanname dat het zeker beter zou gaan zodra eenmaal de Britse, Amerikaanse of andere ‘blanke’ invloed verdwenen was. Geldt dit ook voor Indonesië, Zuid-Afrika, Noord-Afrika, Suriname, het Midden-Oosten, Hong Kong, Midden- en Zuid-Amerika, de Filipijnen en Cuba? Of zijn daar inmiddels de invloeden van China, Rusland, de maffia en de politieke islam overheersend merkbaar?

Kortom, je kunt je afvragen welk voorbeeld blanke westerse samenlevingen zouden moeten nemen aan deze culturen. Uitzonderingen als Maleisië bevestigen de regel, maar niet op alle aspecten. Met positieve discriminatie zijn in Europa dure lessen geleerd: denk aan (religieus-)politieke achtergrond en financiële netwerken (integriteit). Op weer een groep drammers zit niemand te wachten.