Ron Dijkstra, Kerkrade

Telkens als er iets positiefs te melden valt, zijn de mediabeluste Kuipers en Gommers er als de kippen bij om dit een halt toe te roepen en met een bak doemscenario’s te komen. Met hun negatieve lichaamstaal zijn het meesters in het verspreiden van een angstcultuur. Ik vind het zorgelijk om te zien hoeveel mensen aan hun lippen hangen. Je zou bijna zeggen dat er een stockholmsyndroomepidemie gaande is.

Het gaat in hun dagelijkse mediaoptredens over de grote problemen in de ziekenhuizen en de overbelaste zorg. Daarbij schuwen ze de overdrijving niet en kloppen ze de cijfers op. Geen woord over de algehele volksgezondheid. Dat tienduizenden ondernemers bijna chronisch depressief zijn en sommigen zelfs suïcidaal, dat de jeugd het niet meer volhoudt en aan eetstoornissen lijdt, dat laagbegaafde kinderen een onoverbrugbare achterstand oplopen op school, dat het sociale leven van vrijwel iedereen totaal uitgehold is, dat de gehandicaptenzorg op knappen staat en verder de vele mishandelde kinderen vanwege overspannen ouders en het huiselijk geweld in partnerrelaties, daar hoor je hen niet over. Verder leggen intensive care-arts Gommers en ziekenhuisbestuurder Kuipers er vooral de nadruk op dat we moeten leven met de dood in ons achterhoofd als we niet nóg meer en strengere maatregelen willen. Maar dat we dan vergeten te leven, vergeten zij.

Het feit dat Gommers in zijn zoveelste tv-optreden (waar haalt hij de tijd vandaan?) stelt dat het hele land zeker tot de zomer op slot moet blijven, toont in mijn ogen aan dat hij buiten zijn vakgebied geen idee heeft wat er speelt in de bevolking.

Ik hoop oprecht dat de Nederlandse kiezers, als allerlei coronavarianten zullen worden beantwoord met nog ergere angstvisioenen, door dit ongeloofwaardige demissionaire kabinet vertaald in nog strengere, langer durende maatregelen, in maart zullen zeggen: genoeg is genoeg, we willen ons leven terug.