L.J.J. Dorrestijn, Sprang-Capelle

Op tv verscheen laatst weer een hulpverlener die de indruk wekte dat ze op Lesbos aanwezig was, maar opvallend weinig feitenkennis toonde. Wel prietpraat over kinderen die ‘alles’ hadden moeten achterlaten, terwijl er voor die kinderen allang een EU-oplossing bestaat. Die oplossing is het overbrengen naar het Griekse vasteland en het aanbod van meerdere landen om een aantal kinderen over te nemen. Uiteraard zal Griekenland zelf ook iets moeten doen. Daartoe verstrekte de EU 3 miljard.

Toen dit allemaal al bekend was, bleven hulporganisaties en linkse politici doorzeuren over (alleenstaande) ‘moeders met kinderen’, want die waren ook zielig. Wat bleek? Er waren niet genoeg kinderen te vinden. Vandaar de uitbreiding met de moeders.

Je kon erop wachten: de volgende stap. Een pardon voor ‘gezinnen met kinderen’ (dus ook mannen). Maar waar liggen dan nog de leeftijdsgrens en de asielgrens? Intussen worden de afspraken van Dublin (opvang en beoordeling asielaanvraag in het eerste EU-land van aankomst, dus Griekenland, Italië etc.) massaal geschonden. Ook dat weten de hulpverleners. Als de route via Griekenland tot stand is gekomen, kunnen de Italiaanse en Spaanse routes dieper de EU in weer in het nieuws worden gebracht.

Dat er te weinig alleenreizende kinderen waren, blijkt onder meer uit een Duits tv-programma en uit de aantallen. Nederland ving er eerst honderd op en in de volgende ‘batch’ vijftig (plus vijftig moeders met kinderen). Naar verhouding had Duitsland dan vijfhonderd, resp. tweehonderdvijftig kinderen moeten opnemen, maar kwam niet verder dan honderd à honderdvijftig.

De Duitse oppositie en SPD eisen echter nog meer toelatingen, in het besef dat een dergelijke toelating op hoog niveau, buiten de procedureregels om, in feite een asielstatus inhoudt. Wie kun je dan nog weigeren als er ergens weer een asielkamp in de brand wordt gestoken en de wereld dit zielig moet vinden? Die ondermijning van het asielrecht is hulporganisaties, de media en linkse politici aan te rekenen.

Iets anders is de tactiek van de asielzoekers zelf. Degenen die in kamp Moria zouden moeten achterblijven, zijn juist de mensen die weten dat ze geen recht hebben op asiel. Nu er voor hen een nieuw kamp wordt gebouwd (wat al veel eerder had moeten gebeuren om gelukszoekers en vluchtelingen te scheiden), weigeren ze daar te worden ondergebracht. Het gaat hen dus erom de EU te dwingen tot herverdeling, zodat ze na de terechte afwijzing van hun asielaanvraag, kunnen blijven als illegaal. Mede dankzij de mediahype.