Marjolein den Dulk, postadres Den Haag

In 2010 ben ik gescheiden. Ik ging voor uitzendbureaus werken. In 2016 ben ik voor mezelf begonnen met behoud van uitkering. Als je iets te veel verdient, moet je de hele uitkering van het vorig jaar terugbetalen, met belasting; dat kan niet anders, zegt het uwv.

In 2018 ging het niet meer en heb ik om hulp moeten vragen. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd. Tot tovermaat van ramp schreven mijn kinderen zonder mij in te lichten zich in bij mijn ex. Daardoor moest ik ook kindgebonden budget en kinderbijslag terugbetalen. Dus je begrijpt, mijn wereld stortte in.

Ik heb mijn huurhuis van € 805,- per maand moeten opzeggen. Maar dat betekende dat ik dakloos werd. Na het overlijden van mijn moeder, afgelopen december, heeft mijn vader toestemming gegeven dat ik zijn huis als postadres gebruik. Niemand van de gemeente of de afdeling wmo kan iets voor me doen.

Ik heb nog steeds geen woning, ik slaap veel bij vrienden. Niet echt ideaal natuurlijk. Doordat mijn kinderen zich inmiddels hebben uitgeschreven bij hun vader, kom ik nu in aanmerking voor een sociale huurwoning. Ik sta op de wachtlijst, maar er zijn bij elke woning waar ik op reflecteer ongeveer tachtig gegadigden voor me. Ik heb na twee jaar solliciteren nu een kleine baan in de huishoudelijke verzorging; als administratief medewerker werd ik niet aangenomen, ik vrees vanwege mijn leeftijd (48).

Hoop houd ik altijd, maar het leven is krom. Er moet heel wat veranderen in Nederland. Ik voel me gediscrimineerd omdat ik geen andere kleur heb en Nederlander ben.