Jaap Visser, Utrecht

Ik ken een echtpaar dat overtuigd GroenLinks stemt en waarvan de man fractievoorzitter is in een kleinere gemeente in de Randstad. Ruim een jaar geleden waren ze hoopvol gestemd over zonneweiden en windmolens. Ze raakten er niet over uitgepraat. Hun zoontje deed mee aan klimaatmarsen. Op naar de nieuwe toekomst!

’Maar de zetelwinst van Forum dan in de Eerste Kamer?’ opperde ik. Forum? Die nieuwkomers waren niet belangrijk want er zou ‘een dictatuur’ komen om alle klimaatplannen te regelen. Toen ik meldde dat iedereen wel een dictator wil, mits die jouw plannen uitvoert, was ik niet gezellig meer.

Eind oktober 2019 was hun goede verwachting al wat getemperd. Het onderwerp milieu kwam minder ter sprake; nu lag de nadruk op Thierry Baudet. Dat was een ‘idioot’ . Ze weten dat ik Forum stem. Ik dacht nog: hier spreekt de onderbuik bij gebrek aan argumenten. Ik reageerde er niet op. Vorige week kwam ik het tweetal weer tegen en ik maakte een grapje over tractorgeluid in de omgeving: ‘Gaan ze hier een zonneweide aanleggen?’.

Dat was ook weer verkeerd, want nu was ik ‘sarcastisch’. Opnieuw een teken dat hun idealisme van een jaar geleden een flinke douw had gekregen. Ze bedoelden eigenlijk te zeggen: jij moet als andersdenkende je mond houden.

Conclusie? Ineens zijn deze twee Groenlinksers hun hoop verloren. Logisch, want veel klimaatplannen lopen vast of blijken slecht voor de natuur en de biodiversiteit. Wat blijft er over? Twee tere zieltjes die melden dat ze ‘heel veel moeite hebben om optimistisch te blijven’. Ze wringen zich in alle bochten. Yes! Mijn stem op Thierry heeft zin gehad. Op naar de verkiezingen van 2021.