Van een onzer redacteuren

Het aantal illegale migranten dat via het Kanaal Groot-Brittannië heeft bereikt, is deze week opgelopen tot meer dan 17.000, zo bericht nieuwszender Skynews. Dit is een verdubbeling ten opzichte van vorig jaar, toen bijna 8.500 migranten de zeestraat  zijn overgestoken. Sinds de terugloop van het internationale transportverkeer via de Kanaaltunnel door de coronacrisis, zoeken steeds meer migranten alternatieve sluiproutes. Het Nauw van Calais is op zijn smalste punt slechts 33 kilometer, dus waaghalzen nemen de gok om over zee de Britse kust te bereiken.

Push backs 

De Britse conservatieve regering van Boris Johnson broedt nu op maatregelen die deze vorm van illegale migratie ontmoedigen. Zo heeft de Britse kustwacht oefeningen gehouden voor push backs van migrantenbootjes. De bootjes worden dan teruggesleept naar Franse wateren, waar de Franse kustwacht de vaak krikkemikkige vaartuigen verder moet begeleiden naar het vasteland. Volgens de krant The Times heeft premier Johnson eind vorige week het politieke groene licht gegeven voor deze terugduwacties.

Frankrijk reageert verontwaardigd

Eerder dit jaar heeft de Britse minister van immigratie, Priti Patel, Frankrijk tweeënzestig miljoen euro beloofd om de migratiestroom te stoppen. Zonder resultaat. Dus suggereert minister Patel dat de miljoenen er helemaal niet meer komen en de Britse kustwacht de migranten zelf wel terugvoert richting Frankrijk. Op zijn beurt beschuldigt de Franse minister van Binnenlandse Zaken, Gerald Damian, de Britten van financiële chantage. Ook zouden ‘’pushbacks’’ van migrantenbootjes in strijd zijn met het internationaal maritiem recht.

Franse escorts richting Britse eilanden

De Franse staat blijkt echter eenzelfde soort ‘push’-beleid te voeren, gericht op het laten oversteken van migranten naar de Britse zijde. De Franse kustwacht begeleidt de rubberen vlotjes en kano’s richting Britse wateren, alwaar deze opgepikt worden door Britse hulpdiensten. Een vertegenwoordiger van de Britse vakbond voor kustwachtpersoneel heeft in juli verteld dat dit ‘’niet zelden’’ is gezien door Britse zijde, wat vraagtekens zet bij de ware Franse motieven. De Fransen zouden uit goedheid doen voorkomen dat migranten in gammele bootjes anders overboord slaan, dus wat hulp is humaan. Maar ‘weg met deze illegale overlastgevers’ zou ook een reden kunnen zijn om bij de overtocht te faciliteren. 

Waar is de oorlog in Frankrijk?

Aan Britse zijde heerst grote frustratie. In Frankrijk is geen oorlog; het land is voor ontheemden een veilig land, volgens de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties UNHCR en de migranten, voornamelijk jonge mannen uit het Midden-Oosten en Afrika, moeten door meerdere stabiele landen zijn gereisd om überhaupt het Nauw van Calais te bereiken. Wanneer ze de oversteek naar Groot-Brittannië maken, zijn ze dus onmogelijk aan te merken als politieke of oorlogsvluchtelingen, wel als economische gelukszoekers. En daarvoor is het vluchtelingenverdrag van de Verenigde Naties uit 1951 niet bedoeld. 

Het gekrakeel tussen Groot-Brittannië en Frankrijk maakt één zaak nogmaals kraakhelder: het ontbreekt aan een sterke geïntegreerde Europese asielaanpak. 

Intussen blijft de teller lopen.