‘Door de open grenzen werden wijken in Utrecht onleefbaar.’

Aanvankelijk waren Utrechtse wijken als Overvecht, Kanaleneiland en Hoograven uit de 70er jaren van de vorige eeuw helemaal niet zo zwak, maar zeer aantrekkelijk van opzet met ruime wegen, veel groen- en speelvoorzieningen voor kinderen en moderne winkelcentra. Kortom, wijken waar het gerieflijk en betaalbaar wonen was voor de beter gesitueerde Utrechter. In dezelfde 70er jaren was er bovendien nauwelijks sprake van enige woningnood in Utrecht. En de wachttijden voor een betaalbare huurwoning waren kort, veel korter dan nu, anno 2020, het geval is met minstens 10 jaar. 

Het werd pas een zichtbaar probleem toen, helaas zonder enige volksraadpleging of referendum, in 1985 het open grenzen verdrag van Schengen een feit werd, waarbij nauwelijks tot geen inburgeringeisen gesteld werden aan miljoenen immigranten. Een bestuurlijke blunder van jewelste, zo ondervond ook menige woningzoekende, want de zo fraaie eerder genoemde wijken werden dankzij de toenmalige lokale politici vrijwel zonder restricties, voorzien van veelal analfabete nieuwkomers die vrijwel geen enkele binding of affiniteit hadden met de Utrechtse autochtonen. Vele autochtonen hadden echter niet de mogelijkheden om te verhuizen en noodgedwongen werden de wijken dan ook wij-zij samenlevingen. 

Oud PvdA-minister Vogelaar probeerde het nog wel in 2007 in een uiterste poging via een cosmetische miljardeninjectie de gevels op te sieren en hierdoor bij de bewoners betere leefomstandigheden te suggereren teneinde het gedrag tussen wijkbewoners te verbeteren. Maar daarmee verbeter je de sociale samenhang en controle tussen autochtonen en allochtonen nog niet. Sterker nog, de integratie tussen autochtonen en niet-geïntegreerde allochtonen en Utrechters nam alleen maar verder af, met alle criminele excessen en spanningen van dien. Dit komt ook omdat er sprake is van een toename van ex-psychiatrische patiënten, verstandelijk beperkten en ex-gedetineerden, omdat met name de landelijke overheid bezuinigt op hulp voor deze mensen.

Door Wim Vreeswijk, Utrecht. 

Een nieuwe omroep, een vrij geluid!