In mijn vorige twee blogs schreef ik over het nut en de noodzaak van een nieuw politiek systeem en schetste ik een aantal voorstellen daartoe.

Dit blog en het volgend gaan over migratie. Hier eerst over het immens verschil tussen de vroegere, oude migraties van Hugenoten en Joden uit Oost Europa en de hedendaagse migraties. In het volgend blog de vertaling naar beleid.

Het staat buiten kijf. Veel van de maatschappelijke spanningen hebben te maken met migratie, burgerschap en diversiteit in relatie tot de hedendaagse migratiestromen. Hoe komt het?

Europese samenlevingen worden, anders dan voorheen geconfronteerd met zúlke scherpe cultuurverschillen dat mensen zich afvragen: kunnen we nog wel samenleven? De zedendelicten in Duitsland, Noorwegen, Zweden maken de problematiek met de niet-westerse medemens manifest. Ook Nederland kampt ermee. Joden, vrouwen en homo’s zijn slachtoffer van de multiculturele samenleving. Er zijn zeker ook autochtonen die zich misdragen tegen deze mensen, maar in meerderheid zijn het premoderne allochtonen die zich intolerant tegen hen opstellen. Joden durven niet meer met keppeltje over straat. Homo’s durven niet meer elkaars hand vast te houden. En vrouwen durven niet meer alleen door bepaalde wijken te lopen. Volgens gegevens van de regiopolitie Amsterdam-Amstelland maken allochtonen 75 procent uit van de verkrachters en 69 procent van de aanranders. Nederland is diep gezonken.

De grenzen volledig sluiten is niet de oplossing. Dat is niet realistisch. Maar tevens is het onrealistisch te doen alsof er niets aan de hand is. Islam is een probleem maar verklaart niet alle misstanden. Er is meer aan de hand. DIT is een nieuw politiek geluid!

Religie benadering

Velen schrijven deze (en andere) misdragingen toe aan de islam, de religie van de daders. Veel wijst er ook op dat dit inderdaad zo is.

– Teksten in de heilige geschriften (koran, Hadith, Shari’a) zoals: Dood de ongelovigen (Koran 9;5); Dood eenieder die islam of Mohammed beledigd (Koran.33;57-61); Dood de afvalligen (Koran.4;89); Plicht tot het beoorlogen van de ongelovigen (jihad), “ook al is het met tegenzin”, (Koran.2;216); Joden en Christenen kunnen geen vrienden zijn van moslims (Koran.5;51); Moslims moeten anderen terroriseren (Koran.8;12).

– De lange lijst van islamitische terreurgroepen, verantwoordelijk voor reeks aanslagen over de hele wereld, Islamic Jihad, ISIS, Al-Qaeda, Taliban, Hezbollah, Hamas, Boko Haram, Al-Nusra, Abu Sayyaf, Al-Badr, Muslim Brotherhood, Lashkar-e-Taiba, Ansaru, Jemaah Islamiyah, Abdullah Azzam Brigades en vele anderen. En allen beroepen zich op de heilige geschriften van de islam. Islamitische terreur is dus niet behouden aan ‘verwarde gekken’ of een extreme groepering.

– Alleen moslims hebben problemen overal met hun naburige volkeren, wie dat ook zijn: Hindoes, Sikhs, Boeddhisten, Christenen, Joden, Baha’is, Shintoe’s en zelfs onderling (moslims met andere moslims). Terwijl ieder andere combinatie van genoemde groepen geen probleem oplevert. Samuel Huntington telt in ‘The Clash of Civilisations’ 130 gewapende conflicten over de hele wereld. 95 procent daarvan gaat tussen moslims en aangrenzende landen.

– Moslims zijn nergens gelukkig. Niet in Gaza, Egypte, Libië, Marokko, Iran, Iraq, Yemen, Afghanistan, Pakistan, Syrië, Libanon, Nigeria, Kenya of Sudan. Waar zijn ze wel gelukkig? In Australië, Groot-Brittannië, België, Frankrijk, Italië, Duitsland, Sweden, de VS en Canada, Noorwegen en Indië. Ze zijn bijna in ieder land gelukkig dat niet islamitisch is.

– Vele getuigenissen van en waarschuwingen door de eeuwen heen aangaande de islam door befaamde geleerden, experts, wetenschappers, filosofen. Iconen die allen hartgrondig negatief zijn over de islam. Hier slechts een paar ter illustratie:

  • Maarten Luther: “De islam brengt chaos teweeg op de drie levensterreinen: de religie, het politieke leven en dat van huwelijk en gezin.”
  • Ernst Renan, groot Frans intellectueel: “Een ramp, een bron van haat en fanatisme”.
  • Baruch Spinoza: “Ik zou niet geloven dat ook maar één kerk meer geschikt is voor het bedriegen van de mensen en het controleren van de geest van mensen, behalve van de Mohammedaanse kerk, die haar hierin ver overtreft”.
  • Alexis de Tocqueville, schrijver van ‘Democratie in Amerika’ schrijft in een brief aan zijn vriend Gobineau: “Ik heb de Koran goed bestudeerd. Ik beëindigde die studie met de overtuiging dat er weinig religies op de wereld zo dodelijk zijn als die van Mohammed”.

Zoveel afkeer slaat niet op het (klein) gedeelte van de religieuze regels zoals bidden en vasten. Het probleem is het (veel grotere deel) van de islam, namelijk de ideologie. Er is daarom sprake, ook bij moslims van ‘politiek islam’. Een ‘politiek Hindoeïsme, Jodendom of Christendom’ is er niet.

Alle reden dus om de islam aan te wijzen als oorzaak voor terreur, wandaden, misdragingen, achterstand en de enorme kloof tussen moslims en Europa. Toch is dit niet het hele verhaal.

Religie bevat doorgaans religieuze regels en voorschriften, niet de dagelijkse gedragingen en omgang tussen individuen. Dit laatste wordt, naast de genen, voornamelijk bepaald door de omgeving waar men opgroeit. Mijn gedragingen worden overwegend bepaald door het feit dat ik geboren en getogen ben in een plattelands Berber stadje in Marokko (Midelt) en niet door mijn jood zijn. Hetzelfde geldt voor Job Cohen, Ed van Thijn en Jacques Wallage. Die zijn ook jood, maar gedragen zich Nederlands en niet ‘joods’.

Cultuur benadering

In de wetenschap wordt de invloed van de ‘omgeving’ waar men opgroeit op het gedrag van mensen onderzocht. Zodoende kwam ik tot de ontwikkeling van de ‘Structurentheorie’. Hierin beschrijf ik een continuüm van uiterst fijnmazige structuur van gedragsregels en codes (de F-structuur) tot een uiterst grofmazige structuur (de G-structuur). De F-structuur kenmerkt zich door grote strakheid met weinig ruimte voor nuances. Bij alle gedragingen. Terwijl de G-structuur kenmerkt zich juist door losse, flexibele benadering met ruimte voor nuances en relativering. Deze indeling van F en G is van toepassing op samenlevingen, groepen en individuen.

Op deze schaal (van F en G) scoren Europeanen en andere westerlingen (The West) hoog op de G-structuur en Arabieren en andere niet-westerse samenlevingen (The Rest) hoog op de F-structuur. Kenmerkend voor de cultuur van de F-structuren zijn bijvoorbeeld: strakke hiërarchie; ongenuanceerd (zwart/wit) denken zoals bij het onderscheid tussen goed en slecht, vriend en vijand, in- en out groep (eigen groep versus de rest), man/vrouw, jongen/meisje, kuis of hoer. Terwijl bij de G-structuur bijna alles ‘vloeibaar’ is; er is veel ruimte voor nuances en relativeringen, maar ook voor de individuele invulling en vertaling van regels en codes.

Genoemde Kenmerk van de F-structuur is terug te vinden in de islam. Geen wonder; religie is als een rivier, zij neemt de kleur aan van de grond waarop zij stroomt. Twee voorbeelden ter illustratie:

  1. De islam verdeelt de wereld in twee gedeelten: ‘dar el islam’ (huis van de vrede) en ‘dar al harb’ (huis van de strijd/oorlog, een term die men gebruikt om het Westen mee aan te duiden). ‘dar el islam dient ‘dar el harb’ (het Westen) te doden (Koran 9:5).
  2. De islamitische moraal kent het unieke concept van ‘taqqiyya’, het ware doel verbergen, liegen over de ware bedoelingen als de intentie is de islam te versterken. Hadith: Bukhari (84:64-65) , Ali bevestigt dat liegen is toegestaan om de vijand te misleiden.

Het is duidelijk dat de F-structuur een stelsel van premoderne waarden herbergt die onverenigbaar zijn met de moderniteit van The West. Deze kloof is de belangrijkste oorzaak van de vele ellende met de tegenwoordige migranten en asielzoekers. Evenwel, als de dragers van premoderne waarden ook nog moslim zijn, dan heb je een uiterst giftig cocktail. Zodoende verklaart de Structurentheorie dus ook de intolerantie, de hardvochtigheid en de wreedheid van de islam jegens anders- dan wel ongelovigen in de geschriften.

Afleiding

Discussies over religie leiden af. Er ontstaat dan een schimmig en onzinnig debat over tekstinterpretaties van boeken die je toch niet kan of mag aanpassen in plaats van over gedragingen van mensen en groepen. De culturele benadering biedt evenwel perspectief, ook voor dragers van premoderne waarden. Dit is een kardinaal verschil met de religie benadering. In het volgende blog migratiebeleid dat hierbij aansluit.

Prof. dr. David Pinto is hoogleraar-directeur Intercultureel Instituut (ICI) en publicist. Hij is vaste blogschrijver voor Ongehoord Nederland (ON)