Ze zijn uitwisselbaar: de woedende betogen tegen de partijleider van Forum voor Democratie, Thierry Baudet, tegen Geert Wilders van de PVV, of tegen als ‘rechts’ bestempelde scribenten die zeggen wat de verongelijkte criticasters niet willen horen. Ze schieten een spervuur aan verwijten op de lezer af en, eerlijk is eerlijk, je schrikt toch wel even en het lijkt allemaal heel wat als je het zo achter elkaar leest. Een nadere beschouwing leert elke keer weer dat er niet veel overblijft van de argumenten; het is een bonte verzameling desinformatie, laster, drogredenen en vergezochte verbanden.

Vaak begint zo’n tirade met een compliment: de opponent was vroeger zo goed bezig, om dan even later een godwin in de strijd te gooien. Baudet, Wilders en ook journalisten als Wierd Duk en Joost Niemöller zijn neofascisten in maatpak, de bruine geur van extreemrechts hangt boven Forum en Baudet treedt in de voetsporen van Mussert. De persoonlijke aanvallen bouwen voort op wat het huidige dominante morele stelsel heeft voortgebracht. Alles wat rechts van de VVD zit, zal in korte tijd worden geëtiketteerd, vervolgd en bestraft. Er is geen partij die serieus de grote thema’s ter harte neemt ‒ immigratie, islam, klimaathysterie en de EU ‒ die dit lot zal ontlopen. De vitters verwarren wat ze denken te zien, een gecreëerd beeld, met de effectieve uitwerking van systematische demonisering. Daarmee zijn ze slaafse volgers van de lijn die een ander voor ze heeft uitgezet, kartelstutters.

De term ‘boreale uil van Minerva’ is bij de oordelaars in het verkeerde keelgat geschoten. Interessant is dat de term boreaal, oftewel noordelijk, nooit bezwaarlijk was. Tot de dag dat Baudet het woord gebruikte in zijn overwinningsspeech, na de Provinciale Statenverkiezingen van 2019. Vanaf dat moment draaiden de links-activistische spindoctors overuren om er vergezochte betekenissen bij te zoeken. De ware reden dat Baudet het woord gebruikte, is veel eenvoudiger, maar lang niet zo spannend. Zijn favoriete docent, Ton Baan, begon een uitgeverij voor natuurboeken met natuurfoto’s. De naam van dat bedrijf? Aurora Borealis, oftewel noorderlicht. Inmiddels is de term natuurlijk wel verworden tot een geuzenterm. Zo gaan die dingen.

Het woordspelletje wordt ook nog op een andere manier gespeeld. Zo heeft een linkse journalist ooit het verhaal de wereld ingeslingerd dat Baudet zijn boek zou hebben ‘aangeboden’ aan Jean-Marie Le Pen. Het woord aanbieden wordt gebruikt alsof er sprake is van een bijzonder ritueel, eentje waarvoor Baudet speciaal naar Le Pen zou zijn gereisd om ter plaatse trouw te zweren aan de oude politicus. Nonsens natuurlijk. Baudet was op dat moment allang in Frankrijk, is altijd scheutig met het weggeven van boeken en heeft er tientallen mensen ontmoet. Dat vertelde de journalist er niet bij.

Eveneens vaste prik is dat oordelaars hun betoog zo opbouwen dat ze zich eerst indekken. Het is niet de bedoeling om Wilders schuldig te verklaren door hem te associëren met wie hij omgaat, maar… vervolgens wordt de lezer getrakteerd op een trits indirecte verwijten en logenstraft de vitter zijn eigen uitgangspunt aan de lopende band.

Bij ‘boreaal’ hebben we onder meer kunnen lezen: het is een fout woord, dus wie het gebruikt, is fout; als je Jared Taylor interviewt, een foute man, ben je zelf ook fout; dat je op bezoek gaat bij Le Pen of zijn dochter en hen een boek schenkt, maakt jou fout; doordat je de foute Dries van Langenhoven uitnodigt op een zomerschool, zit je zelf ook in het foute kamp; je hebt foute Facebookvrienden, dus ben je zelf ook fout; de interviewer leest boeken van David Irving en daarom is hij fout; dat je de alt-right denker Jordan Peterson bewondert, bewijst hoe fout je zelf bent; Stefan Molyneux is fout en van Twitter verbannen, jij bent ook fout want je komt voor hem op.

De intense bekrompenheid in het denken van de oordelaars duidt op een keurig afgebakend wereldbeeld. De piketpaaltjes zijn geslagen en de morele kaders voor eenieder duidelijk. Treed buiten de dogma’s en morele grenzen van de verongelijkten en je hebt hen als een pitbull in je kuiten hangen. Niet door het te hebben over wat waar is, of wat niet waar is, maar door je te veroordelen, te brandmerken. Zelfs om handelingen van anderen.

De tragedie van de vitters is dat ze blijven behoren tot de linkse kerk of de nette liberale zuil waar ze ooit afscheid van hebben genomen. Daar konden ze hun thema’s niet kwijt en daar zijn ze zeker niet welkom. Ze zullen hun weg moeten vinden tussen de politiek verweesden, een nukkige en rancuneuze groep, vlees, noch vis, immer verongelijkt. De onontkoombare conclusie ontgaat hen: ook zij zullen moeten kiezen waar ze staan.