Tweede Kamerlid Dion Graus van de PVV zat begin deze maand bij Eva Jinek aan tafel. Hij zat daar om dierenmishandeling te bespreken. Vervolgens keerde de tafel zich tegen Graus, want boehoe de PVV wil remigratie. Iedereen weet echter al jaren wat hun standpunt daarover is − de nieuwswaarde van zo’n opmerking is nul.

Waarom toch steeds dat deugpronken?

Dit is te begrijpen wanneer we twee personen contrasteren: PVV-partijleider Geert Wilders en NOS-journalist Pim van Galen.

Eerst over Wilders.

Terwijl Rutte op de fiets naar het werk komt, wordt Wilders al vijftien jaar dag en nacht bewaakt vanwege bedreigingen door radicale moslims − zo ver is het in Nederland.

Een kritische commentator zal nu over Wilders zeggen dat het enerzijds wrang aanvoelt om een politicus die twintig Kamerzetels achter zich heeft de rechtbank in te sturen. Dat is een probleem voor de vrijheid van meningsuiting in dit land. Diezelfde kritische commentator kan anderzijds zeggen dat de isolatie van Wilders hem feller maakt: hij wil niet alleen haatmoskeeën sluiten, maar ook immigranten naar hun herkomstland terugsturen.

Vroeger nam Wilders afstand van het Front National, nu steunt hij bijvoorbeeld de Hongaarse regering. Het mediabeleid in Hongarije is niet liberaal, maar wat staat daar tegenover? Bijvoorbeeld een George Soros, die nu Facebook wil beheersen op basis van de ongegronde beschuldigingen dat het platform verantwoordelijk is voor de verkiezingswinst van Donald Trump. Ook zien we de Macronisten en hun drang naar een EU-superstaat met hun bijbehorende nepnieuwscommissies die zijn opgericht om de verkiezingen te beïnvloeden.

Je hebt altijd de commentatoren die Wilders vanaf de zijlijn veroordelen omdat zij zelf geen skin in the game’ hebben. Zij menen dat ze boven de discussie zweven. De stroomversnelling van globalisering heeft echter tot gevolg dat er slechts twee kampen overblijven. Een neutrale tussenpositie is nergens te bespeuren. Partijen in het midden − zoals VVD en CDA − werken direct of indirect mee aan de rechtsvervolging van politieke tegenstanders. Nu dit de battle lines zijn, is het duidelijk dat Wilders het kamp kiest dat tenminste nog opkomt voor de eigen bevolking, de eigen cultuur en de nationale tradities.

Kijk dan eens naar NOS-journalist Pim van Galen.

Een goede bekende liep de man op een cocktailfeestje ter ere van de opening van de nieuwe Weltschmerz studio tegen het lijf. “Van Galen was alleen maar bezig met polite society en arbiter spelen van wie wel en niet deugt en dus wat wel en niet tot het discours mag behoren.” Daarop zei iemand dat de resultaten van FvD toch wel knap zijn. De presentator gaf dit op zalvende toon toe en zei in één adem door dat hij daar was om “marginaal-rechtse elementen bij Café Weltschmerz vandaan te houden.”

Achter zo’n uitspraak schuilt deze redenering:

“Het onbehagen in de samenleving is in te dammen en ‘populisten’ zijn te negeren − voor de gevestigde orde verandert er niets.”

Echter, gezien de gang van zaken in West-Europa zal het sociale weefsel ernstige scheuren gaan vertonen. Laat het maar gebeuren − laat het masker afvallen. Misschien kunnen er dan eindelijk stappen worden gezet.

Wie scheidsrechter wil spelen over de maatschappelijke discussie denkt waarschijnlijk dat hij het ‘redelijke midden’ belichaamt − een toehoorder neemt daarentegen lafheid waar. Dat zijn types die ‘boven de discussie’ zweven omdat ze zelf, zoals gezegd, geen ‘skin in the game’ hebben. Dergelijke gutmenschen zijn niet in staat om redeneringen door te trekken, uit angst voor de eindconclusie. Die einduitkomst is immers niet lief en leidt tot mogelijk ‘vieze handen’.

Dat slag Wilders-critici en PVV-haters denkt dat ze het geluk in het leven hebben gevonden en dat vanuit dat gevoel alle politieke misstanden slechts futiliteiten zijn. Zij zeggen nog steeds dat “het zo’n vaart niet zal lopen”. Ondertussen liggen ze in hun eigen huis aan de verwarming vastgebonden terwijl de boel wordt leeggeplunderd.

Wilt u reageren?
Dat kan op Facebook of op Twitter.