Er zijn nuttige idioten die zelfs nu nog beweren dat de islamisering van onze samenleving een fabeltje is, uitgevonden door héél rechtse mensen. Sam van Rooy schreef er pas een boek over, met honderden voorbeelden. Maar dat fenomeen kon men al veel eerder zien. Wim van Rooy illustreert dat in een reeks verhalen over de vier boeken die hij alleen of in samenwerking anderen schreef.


Toen mijn zoon, Sam van Rooy, besloot een boek te schrijven dat als een concretisering kon dienen van mijn laatste, iets abstractere werk Waarover men niet spreekt. Bezonken gedachten over postmodernisme, Europa en islam, vielen er weer andere, onvermoede islam-lijken uit de kast.

Nu ging het eens niet over de inhoud, maar over de vorm: het voorplat van het boek.

Het was Karl Drabbe, die ondertussen een eigen uitgeverij (Doorbraak) was begonnen omdat hij bij zijn vorige werkgever ontslagen was, die Sam had gevraagd een feitelijk werk af te leven over de islamisering van de maatschappij.

Inderdaad, islamisering, wat is dat nu eigenlijk? Is dat de militaire en erg zichtbare overname van onze maatschappij door het systeem ‘islam’, of gaat het allemaal wat subtieler en verborgener, wat heimelijker, met veel veinzen?

Sam had honderden voorbeelden van die islamisering verzameld en in een essayistische tekst organisch samengebracht. Men kon zijn talrijke binnen- en buitenlandse bronnen allemaal natrekken op nauwgezetheid, juistheid en relevantie, iets wat door de weinige recensenten nooit gedaan werd. Die zijn immers, op een enkele scherpe geest na, zoals bekend, te lui en te lam en dan nog vol vooroordelen en primitieve onwetendheid om hun oordeel over de islam op een verlichte manier bij te stellen. Alleen ad hominem-aanvallen en kwade trouw werden Sam’s deel, kortom: het bekende laffe zwaktebod.

Er moest alleen nog een treffende cover worden gevonden, met foto’s die illustratief zijn voor het thema. De oorspronkelijk gekozen foto (van het agentschap Belga) was er een van gehoofddoekte moslima’s van wie enkele verbonden waren (en misschien nog steeds zijn) aan de pro-hoofddoekenactiegroep BOEH (Baas over Eigen Hoofd), een postmodern feministisch groepje vrouwen dat de richting volkomen kwijt is.

De gehoofddoekten hadden met de bekende verontwaardigde slachtoffertoeters en -bellen stennis gemaakt toen de directrice van een bekend Antwerps atheneum hoofdoeken in de school had verboden omdat er op moslima’s door andere moslima’s druk werd uitgeoefend om zo’n politiek vrouwonvriendelijk symbool te dragen.

Maar het agentschap Belga verbood de foto te gebruiken want moslima’s mochten niet in een negatief daglicht komen te staan! Nog straffer: uit hun uitgebreide fotoarchief mocht nu geen enkele foto van demonstrerende moslims meer worden gebruikt, ook niet als hun gezichten onherkenbaar waren gemaakt. Het spreekt voor zich dat het thema van het boek, namelijk de islamisering van onze samenleving, helder naar voren kwam uit deze ‘angsthazige’ en laffe reacties van het agentschap.

De dhimmitude die eruit sprak, de onderwerping aan de islam, was het thema van Sam’s boek, en plastischer kan dat niet worden geïllustreerd.

Ondertussen geeft zowat iedereen toe aan de slavernij van de islam: de politiek uit een totaal verkeerd begrepen visie op de islam, het bedrijfsleven, omdat er geld aan te verdienen valt, het onderwijs, dat de diversiteit viert, maar eigenlijk de achterlijkheid goedpraat, het christendom, met zijn domme oecumene die van de islam niets begrijpt en mee wil surfen op de staart van de islamdraak, en de cultuur, die met het nodige kokette narcisme aan virtue signalling doet.

Eens te meer is bewezen wat bewezen moest worden: de islamisering van het Westen bestaat. De islam is een monster en het vreet alles op. Sam’s boek, Voor vrijheid dus tegen islamisering, werd dan ook een succes.


Zie ook: De islamisering van het vrije woord #1 | De malaise van de multiculturaliteit.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #2 | Zwartboek islam.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #3 | Vademecum islam.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #4 | Waarover men niet spreekt.


Wilt u reageren?

Dat kan op Facebook of op Twitter.