Er zijn nuttige idioten die zelfs nu nog beweren dat de islamisering van onze samenleving een fabeltje is, uitgevonden door héél rechtse mensen. Sam van Rooy schreef er pas een boek over, met honderden voorbeelden. Maar dat fenomeen kon men al veel eerder zien. Wim van Rooy illustreert dat in een reeks verhalen over de vier boeken die hij alleen of in samenwerking anderen schreef.


Wie over de islam schrijft, moet een olifantenhuid hebben. De bedoeling is eigenlijk dat men er niet over schrijft, tenzij met een groot bord voor de kop waarop in hoofdletters staat geschreven dat de islam de religie van de vrede is.

Over de islam spreekt men dus niet, men zwijgt erover.

De vrijheid van meningsuiting is inderdaad in het geding sinds de islam opnieuw zijn militante opwachting in het Westen maakte, al gaan we in de Nederlanden nog bij lange na niet de richting uit van een land als het semi-totalitaire Canada onder het kind Trudeau. Daar werd de schrijver en conservatieve politiek activist Ezra Levant, de auteur van een erg kritisch boek over de Canadese premier, door de Canadese politie gesommeerd, die hem dreigde juridisch en financieel te vernietigen (er bestaat een opname van de gesprekken) wegens de inhoud van het erg feitelijke werk. De dreiging en intimidatie, de unheimische sfeer van het hele gebeuren kan men op Youtube zien: het was de horror van Big Brother.

Karl Drabbe van uitgeverij Pelckmans (als de Nederlandsche Boekhandel gesticht in 1892, onder meer om het Vlaamse Nederlands een kans te geven) vroeg me een boek te schrijven, een stukje autobiografie, zo was de suggestie. Die opzet veranderde gaandedeweg in een virulente kritiek op het westerse denken in verband met de EU, het postmodernisme en de islam.

Ik schreef het op basis van massa’s bronnenmateriaal vrij vlug, ook al telde het bijna 700 bladzijden. Aan het eind van de rit, toen het boek naar de drukker kon, kwam een erg bedrukte Karl Drabbe bij me thuis met de droge mededeling dat de uitgeverij zo’n soort boek niet het licht wilde doen zien. Hij zag er zeer ongelukkig uit.

Nooit was er immers een op- of aanmerking gemaakt in verband met de tekst, en plots was daar het Kafkaïaanse vonnis: het proces Van Rooy werd voortgezet met andere middelen. Ik werd niet opgepakt en aangehouden, zoals Josef K., het hoofdpersonage in Kafka’s roman Het proces. Neen, het gebeurde allemaal op een postmoderne, als het ware vloeiende manier.

Zoals Josef K. begreep ook ik niets van het proces. Wat er precies gebeurd was om tot zo’n late wraking te komen, werd me een paar dagen later echter wél duidelijk toen de manager van het ‘bedrijf’ – want voor zo’n kameraad is een uitgeverij immers een ordinair bedrijf – zélf een afspraak wilde maken. In tegenstelling tot de islam ben ik een vredelievend mens en ik stemde toe.

Slotsom: de reden tot niet-publicatie kwam ik uit de mond van deze marktkramer niet te weten (al lag het natuurlijk voor de hand dat het de inhoud was van het boek die voor deze politiek correcte beunhaas niet door de beugel kon) en er werd een afkoopsom voorgesteld: hoeveel zou ik verliezen op de bekende Antwerpse boekenbeurs die eraan kwam, nu mijn boek er niet zou liggen? Hoeft gezegd te worden dat ik me als de onkreukbare Eliot Ness opstelde en dat de zielloze manager vlug het pand verliet?

Er kwam nog wat advocatengesteggel bij te pas, maar de treurige uitkomst was dat er een dik manuscript was en een uitgeverij die haar staart introk. Mogelijk had het met de islam te maken.

Door een gunstige speling van het lot was het Tom Zwitser van de kleine Nederlandse uitgeverij De Blauwe Tijger die zo moedig was het werk onmiddellijk uit te geven. Hierbij wil ik opmerken dat ik tweemaal door een Nederlandse uitgeverij ben gered, eerst door Damon en daarna dus door De Blauwe Tijger. Precies zoals het was in de eerst helft van de twintigste eeuw, toen Vlaamse auteurs gretig een vluchtheuvel zochten in Nederland. In Vlaanderen is er ondertussen niets veranderd. De Hollandse zwier, durf en directheid ontbreekt ons. Wij zijn als volk een beetje laf en onderdanig. Nog altijd – zegt men – is het de resultante van zoveel bezettingsmachten. Zou het?


Zie ook: De islamisering van het vrije woord #1 | De malaise van de multiculturaliteit.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #2 | Zwartboek islam.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #3 | Vademecum islam.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #5 | Voor vrijheid dus tegen islamisering.


Wilt u reageren?
Dat kan op Facebook of Twitter.