Er zijn nuttige idioten die zelfs nu nog beweren dat de islamisering van onze samenleving een fabeltje is, uitgevonden door héél rechtse mensen. Sam van Rooy schreef er pas een boek over, met honderden voorbeelden. Maar dat fenomeen kon men al veel eerder zien. Wim van Rooy illustreert dat in een reeks verhalen over de vier boeken die hij alleen of in samenwerking anderen schreef.


Na alle ellende omtrent het publiceren mijn eerste en tweede kritische boek over de islam, werd het allemaal nog ranziger, duidelijker en… katholieker.

In 2015 vroeg de deftige, eertijds oerkatholieke Vlaamse uitgeverij Lannoo, me of ik – als door de wol geverfde islamexegeet – een woordenboek/encyclopedie over dat luidruchtigste onder de monotheïsmen wilde maken. Samen met de arabisten Peter Derie en Remi Hauman gingen we aan de slag, waarbij we ons na overleg met de uitgeverij wilden beperken tot een Vademecum van vierhonderd lemma’s.

Omdat onze respectieve bibliotheken wat het thema betreft zo omvangrijk waren, was het zaak alles goed op elkaar af te stellen. Dat verliep voorspoedig omdat over de meeste begrippen in de vier grote islamitische rechtsscholen een relatief grote unanimiteit bestaat. Toen zowat tachtig procent van ons woordenboek af was, kreeg ik plots de droge mededeling dat uitgeverij Lannoo niet langer met mij wilde samenwerken omdat men, naar men zei, bepaalde uitspraken van mij had gevonden waarmee men zich niet kon verzoenen.

Men kan het vergelijken met een nuffig besje dat de neus ophaalt voor de intellectuele berserker. Bij herhaaldelijke vraag om mij de incriminerende uitspraken te bezorgen, kreeg ik nul op het rekest. De begrippen fatsoenlijkheid en bonhomie (betere vertaling: goedhartigheid?) liggen nu eenmaal niet in de mond bestorven van het postmoderne uitgeverskatholicisme. Die zijn samen met dat geloof gestorven.

De voorvaderen Lannoo zouden zich in hun katholieke graf omgedraaid hebben: een woord was immers een woord voor deze ‘ouderwetse’ mensen. Zo niet echter voor deze commerciële islamvrienden, die inmiddels achter onze rug de opdracht aan Hind Fraihi hadden toevertrouwd, een Marokkaanse publiciste.

Omdat ons werk bijna af was en Nederland voor de Vlamingen altijd al een uitwijkmogelijkheid was, besloten we contact op te nemen met de zelfstandige uitgeverij Damon, die wetenschappelijke, filosofische, educatieve en historische boeken het licht doet zien: Aristoteles, Augustinus, Kierkegaard… Kortom een uitgeverij met een visie die vernoemd was naar een vijfde-eeuwse Griekse filosoof die de vriendschap en de trouw belichaamt. De gesprekken die we hadden waren aangenaam en luchtten op.

Damon zou het zaakje overnemen zoals het was geconcipieerd. Alleen zou het woordenboek nu vademecum heten, een Latijns woord dat letterlijk ‘ga met mij’ betekent, maar in essentie een naslagwerk is.

We waren dus gered: geen angstige uitgevers (Acco of ASP), maar heren van stand.

Tot de kat op de koord kwam: onze namen mochten niet op het voorplat.

Het vermoeden was dat het om mijn naam ging, die ondertussen volslagen ten onrechte met ‘islamofobie’ werd geassocieerd. Ik heb angst voor de islam, maar dat lijkt me dezer dagen gewettigd, het is echter geen pathologische angst. Wie geen angst voor die terreurmachine heeft is wel erg lichtzinnig.

Enfin, in het colofon staan onze namen afgedrukt, maar dat mag de lezer dus eigenlijk niet weten, want wie leest er nu het colofon?

Een boek zonder auteur(s) op het voorplat: een novum binnen het postmodernisme.

Maar mijn avonturen met de islam waren nog niet ten einde. Mijn jeugdheld Kuifje toonde in het album Kuifje en het zwarte goud uit 1972, hoe de twee groteske detectives Jansen en Janssen tegen de kont schoppen van een paar woestijnarabieren die de typische islamitische bidhouding aannemen. Ze rijden met hun jeep trouwens ook nog een moskee binnen… Als ‘tintinofiel’ zeg ik: dat zou vandaag tijdens de heerschappij van het politiek correcte denken niet meer getekend worden. Raar maar waar: men vindt immers dat wie kritisch over de islam is, hetzelfde doet als Jansen en Janssen.


Zie ook: De islamisering van het vrije woord #1 | De malaise van de multiculturaliteit.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #2 | Zwartboek islam.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #4 | Waarover men niet spreekt.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #5 | Voor vrijheid dus tegen islamisering.


Wilt u reageren?
Dat kan op Facebook of op Twitter.