Er zijn nuttige idioten die zelfs nu nog beweren dat de islamisering van onze samenleving een fabeltje is, uitgevonden door héél rechtse mensen. Sam van Rooy schreef er pas een boek over, met honderden voorbeelden. Maar dat fenomeen kon men al veel eerder zien. Wim van Rooy illustreert dat in een reeks verhalen over de vier boeken die hij alleen of in samenwerking anderen schreef.


De publicitaire spin-off rond De malaise van de multiculturaliteit was groot, ofschoon één boekhandel in Antwerpen, gerund door oude maoïsten, het boek verdonkeremaande. Maar dat stelde ons gerust: zo herkenden we tenminste de typisch communistische censuur weer.

Het boek zoemde rond: én als schandaal én als eye-opener. Vooral het feit dat ik als oud 68’er de decors had veranderd, nam links mij kwalijk. Zelfs de linkse NRC (vermomd als liberaal) recenseerde het, in een bui van lichtzinnig-intellectuele onwetendheid allicht.

De uitgever ervan was in dubio. Hij begreep nu nog meer dat de inhoud hot stuff was, en was not amused. Aan de andere kant: De malaise van de multiculturaliteit was een succes, en de schouw moet roken, ook die van een uitgever.

Het succes maakte duidelijk dat de vele kopers weleens wilden weten of die islam nu echt zo’n monsterlijk gedrocht was. Men was nieuwsgierig naar de draagwijdte van een systeem waarvan men elke dag wel iets op de treurbuis zag, en dat was meestal niet zo vleiend voor de islam: bommen, terrorisme, bedreigingen, mishandelingen en chantage, joden- en vrouwenhaat, homo’s die aan kranen worden opgehangen, allemaal in naam van Mohammed. Dat was op zijn minst allemaal wat verwarrend.

Naar aanleiding van al die gebleken interesse, besloot ik, samen met mijn zoon Sam van Rooy, om een boek samen te stellen waarin we de belangrijkste facetten van de islam ter kennismaking door kenners zouden laten behandelen. Ik bestudeerde het systeem toen toch al bijna tien jaar en had een hele islambibliotheek opgebouwd en had contact met ex-moslims en Arabische dissidenten.

Het ‘ronselen’ van auteurs verliep vlot en vierendertig academici en essayisten behandelden even zo vele thema’s, waardoor het werk een soort uitgebreide encyclopedie over de islam werd, die tot vandaag veel wordt geraadpleegd.

Ondertussen bleek dat de uitgever van mijn vorige boek angstig was over het mogelijke verloop van de uitgave, het ging immers over de religie van de vrede: zouden er geen ruiten worden ingegooid, en was hij soms niet verantwoordelijk voor zijn personeel? Enfin, de hele ‘trahison des clercs’-blabla. Slotsom, we moesten een andere uitgever zoeken en die bood zich aan: Academic and Scientific Publishers (ASP), een uitgeverij die ook samenwerkte met de Brusselse en Antwerpse universiteit.

Dat zag er goed uit: zij hadden blijkbaar geen angst dat hun ruiten werden ingegooid.

Toch kwam er wéér een kink in de kabel.

Ik citeer uit de mission statement van deze uitgeverij:

“Wij denken conceptueel na over de publicaties en helpen die optimaliseren voor het doelpubliek.”

Vooral het eerste deel van die zin is onheilspellend: ik denk immers graag zélf na en ‘conceptueel nadenken’: is dat niet van het conceptuele te veel? Dat wàs het ook. Men had mee-gedacht!

Wij wilden ons boek, in navolging van andere soortgelijke werken, namelijk Zwartboek Islam noemen. Er zijn immers legio Zwartboeken, uitgegeven bij gerenommeerde uitgeverijen: over de katholieke kerk, over het communisme, over het kolonialisme, over de psychiatrie. Ik heb ze allemaal staan.

Alleen: Zwartboek Islam kon niet voor onze academische jongens: je weet immers maar nooit wat die islamuitvreters zoal kunnen aanrichten – wat gewoon bewijst dat wat op die 784 bladzijden staat, juist is, namelijk dat de islam niet deugt en de vrijheid van meningsuiting er het eerste slachtoffer van is.

Er werd dus, terwijl het boek persklaar was, flink gebakkeleid over de titel. Omdat Sam en ik bergen werk hadden verzet, bogen wij mee: het boek zou een andere titel krijgen. Deze overgave aan de islam maakt deel uit van een nieuw dhimmi-statuut.

De uitgeverij echter deed ook een geste: het boek zou de titel De Islam. Kritische essays over een politieke religie krijgen, wat wel wat anders is dan een Zwartboek Islam, maar als toegift kreeg het een pikzwarte cover…. We waren blij met een dode mus. Het verscheen in 2010, twee jaar na De malaise van de multiculturaliteit, en er is nog altijd vraag naar. Maar er volgde nog meer ellende, en wel met het derde boek.


Zie ook: De islamisering van het vrije woord #1 | De malaise van de multiculturaliteit.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #3 | Vademecum islam.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #4 | Waarover men niet spreekt.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #5 | Voor vrijheid dus tegen islamisering.


Wilt u reageren?
Dat kan op Facebook of op Twitter.