Er zijn nuttige idioten die zelfs nu nog beweren dat de islamisering van onze samenleving een fabeltje is, uitgevonden door héél rechtse mensen. Sam van Rooy schreef er pas een boek over, met honderden voorbeelden. Maar dat fenomeen kon men al veel eerder zien. Wim van Rooy illustreert dat in een reeks verhalen over de vier boeken die hij alleen of in samenwerking anderen schreef.


We schrijven anno 2000. Mijn oudste zoon, Sam, is vijftien jaar oud, zijn broer, Max, is twaalf. In de Antwerpse school waar ze samen les volgen, zitten heel wat allochtonen (stel je voor: zo noemde men dat toen!) en die veroorzaken nogal wat stampij. Ook op straat was er ‘boel’ (volkstaal voor danige herrie) met deze ongenode en opgedrongen gasten, die zich niet als gasten gedragen… De pijnlijke verhalen die mijn jongens elke dag opdissen, worden door mij eerst gecounterd met het versleten humanisme van die dagen: achterstelling, discriminatie, een andere cultuur die nog wat moet wennen, enfin de hele reutemeteut, de mantra’s van de onnozele halzen.

Maar langzamerhand worden het steeds akeliger verhalen. Ik begin als brave verbinder onraad te ruiken en besluit op onderzoek uit te gaan en te vinden waar de allochtone herrie van elke dag om draait of aan komt waaien.

Na niet al te veel tijd kom ik, u raadt het nooit, uit bij de islam. Koran, ahadith, sira’s, shariahandboeken: dat is de grot van Ali Baba van de islam. Ik treed die grot binnen en schrik van de muffe stank, het moeras van waaruit wreedheid en achterlijkheid opborrelt.

In 2001, na twee jaar studie van de islam, besluit ik er een boek over te schrijven en neem op de befaamde Antwerpse boekenbeurs in november contact op met enkele uitgevers. Die houden, zelfs na 9/11, de boot af en achten “de tijd nog niet rijp”. Daar begint het zwaaien met de witte vlag al.

Zes jaar later, in 2007, doe ik hetzelfde voorstel en krijg toestemming van de wetenschappelijke uitgeverij Acco. Men vraagt me of ik bezwaar heb tegen een lector met Tunesische roots (rook men iets?), Chams Zaougui. Natuurlijk niet, deze Midden-Oosten-expert is welkom.

Ik zie hem een paar maal, maar echt geïnteresseerd blijkt hij niet. In 2008 is het boek af: De malaise van de multiculturaliteit. Het wordt, door de bekende Vlaamse filosoof Etienne Vermeersch, lovend aan een groot publiek voorgesteld. Het wordt een bestseller én een longseller, maar tegelijk ook een schandaal wanneer de roodgroene linkerzijde vaststelt dat het werk een heftige aanval is op het politiek correcte denken (de eerste in het Vlaamse taalgebied), dat de islam er bekaaid vanaf komt en dat het boek geschreven werd door een oud 68’er.

Acco wordt nu wakker, begrijpt dat de lector zijn werk niet deed en vreest, omdat de uitgeverij ten dele verbonden is aan de Leuvense universiteit, voor zijn faam (waarover later meer). Men ontslaat Chams Zaougui op staande voet. Het kwaad is echter al geschied. Dat de schrik er nu diep in zat blijkt uit de voorvallen rond mijn tweede boek over de islam.


Zie ook: De islamisering van het vrije woord #2 | Zwartboek islam.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #3 | Vademecum islam.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #4 | Waarover men niet spreekt.

Zie ook: De islamisering van het vrije woord #5 | Voor vrijheid dus tegen islamisering.


Wilt u reageren?

Dat kan op Facebook of op Twitter.