Afgelopen weekend kwam ik er eindelijk aan toe het boekje van Paul Frentrop en Thierry Baudet te lezen getiteld De ravage van tien jaar Rutte. Het boek, of eigenlijk politiek pamflet, is toegankelijk, duidelijk geschreven en toont vooral één ding aan: wat is Thierry Baudet toch een intens slecht mens.

Terwijl onze premier Rutte de afgelopen tien jaar glimlachend in het torentje alle ellende van zich af kon laten glijden bouwde Baudet aan zijn Forum voor Democratie. In De ravage van tien jaar Rutte legt hij exact uit wat Rutte in die tijd allemaal verkeerd heeft gedaan. En stelt daar een heldere visie tegenover. Juist dat maakt Thierry tot een slecht mens. Want waar eigenlijk alle partijen kiezen voor doorberekeningen achter de komma, halve procentjes hier en daar en mooie beloftes voor de bühne toont Baudet iets waar geen enkele partij ook maar iets van in huis heeft: visie.

Het is erg oneerlijk tegenover de politieke opponenten om met zo’n heldere en compleet logische visie aan te komen zetten. Alsof hij de politieke arena, waar de verbale vuistgevechten over details plaatshebben, betreedt met een Kalashnikov doorgeladen met keiharde argumenten. Argumenten die niet alleen goed zijn onderbouwd, maar ook de weg banen naar een hernieuwde, zelfstandige toekomst voor Nederland.

Willen we echt een onderdeeltje zijn van de Europese unie die ons onvermijdelijk kapitalen kost, en waarmee we alle zeggenschap over ons eigen land hebben weggegeven? Thierry laat zien waarom dat geen goed idee is, en hoe het anders kan.

Zijn we echt zo blij met de ‘verrijking’ die de vele tienduizenden asielzoekers en andere migranten ons land hebben gebracht? En op welk moment heeft u kunnen stemmen om te zeggen dat het nu weleens mooi geweest is?

Wilt u echt leven in een land vol windmolens en zonnepanelen (die vooral ‘s nacht bijzonder weinig stroom leveren), met een almaar stijgende energierekening voor een project dat zelfs in het gunstige geval geen meetbaar resultaat oplevert voor de temperatuur op aarde?

Willen we echt graag afstand nemen van de Nederlandse cultuur? Wie wel eens in het buitenland heeft gewoond en gewerkt, is er veelal door schade en schande achter gekomen dat die cultuur wel degelijk bestaat, en ook behoorlijk gemist kan worden. Hoe gezellig het ook kan zijn met een internationaal gezelschap in de kroeg (ah, de kroeg, dat waren nog eens tijden!), uiteindelijk trekken Nederlanders toch naar hun landgenoten toe. Net zoals Duitsers, Fransen of Turken dat doen trouwens. Omdat er een gedeelde taal en cultuur is, een gemeenschappelijke achtergrond.

En wordt het niet eens hoog tijd voor echte politieke vernieuwing, waarbij het volk niet alleen eens in de vier jaar met verve het rode potlood ter hand neemt, maar ook tussentijds de mogelijkheid heeft om aan de noodrem te trekken?

Visie was volgens Rutte een olifant die het zicht belemmert. Volgens mij is visie een blik op de langere termijn, een idee van waar we naartoe willen. Je kunt uren debatteren met je partner of je met de auto of het vliegtuig op vakantie wilt. Dat is politiek. Visie is dat je de bestemming kiest, en als het Curaçao wordt, dan is de voorgaande discussie niet meer nodig.

Al met al zitten we opgescheept met vele partijen met hun vergadertijgers, partijbonzen en baantjesjagers, kort gezegd het kartel. Allemaal willen ze hetzelfde op de grote thema’s. Willen we echt iets anders, dan zal een stem op een partij met een visie noodzakelijk zijn.

En zo komen we weer bij intense slechtheid van Baudet. Want met zijn visie zoals beschreven in het boekje zouden er wel eens heel veel mensen hun duurbetaalde ambtenarenbaantje of bestuursfunctie kwijt kunnen raken. Dat gun je al die goedbedoelende mensen toch niet?

Credits illustratie: screenshot GeenStijl bij item over een cartoon van Bas van der Schot in De Telegraaf.