Marcel Gelauff (NOS) mag zijn divibokaal dan hebben ingetrokken, zijn allochtonendatabank blijft, evenals de oorzaak van het probleem: de diversiteitsobsessie. In Gelauffs artikel ‘De scherpe discussie over diversiteit’ wijt hij de commotie aan het feit dat de NOS het onvoldoende heeft uitgelegd.

Maar de commotie ging niet over het waarom, maar over het wat: de controversiële praktijken bij de NOS. De ophef ontstond toen een klokkenluider die aan het licht bracht. En wat betreft het waarom: iedere overheidsinstantie en universiteit heeft inmiddels functionarissen en afdelingen die zich voltijds met diversiteit bezighouden. Het probleem is niet alleen dat de NOS haar eigen beleid niet uitlegt, maar vooral dat een omroep die “de primaire informatiebron moet en wil zijn voor de Nederlandse burger” hier kennelijk niet eerder een open journalistieke discussie aan heeft gewijd. Ook nu kondigt Gelauff die discussie niet aan en hij geeft geen openheid van zaken.

Volgens Gelauff vloeit het diversiteitsbeleid van de NOS rechtstreeks voort uit de Mediawet. Daar valt wel het een en ander op af te dingen. In de wet wordt het woord ‘divers’ twee keer genoemd, in een andere betekenis: “een breed en divers publiek te voorzien van informatie, cultuur en educatie” en “een breed en divers publiek te trekken en te binden.” Gelauff spitst dat volledig toe op ‘representatie’ van minderheidsgroepen, maar dit vind je zo nergens terug in de Mediawet.

Mensen zijn op tal van manieren ‘divers’. Gelauff noemt “afkomst, sekse en geografie”. De Mediawet spreekt in artikel 2.1.2 uitdrukkelijk van het “voorzien in democratische behoeften” en van het weergeven van een “pluriformiteit van onder de bevolking levende opvattingen.” Over opvattingen hoor je Gelauff niet.

Artikel 1 Grondwet verbiedt discriminatie wegens politieke gezindheid, godsdienst, ras en geslacht. Artikel 3 bepaalt dat iedereen ongeacht afkomst ambtenaar mag worden. Maar voor pluriforme verslaggeving over bijvoorbeeld klimaatgekte, massa-immigratie, islam of de te grote overheid ben je bij de NOS aan het verkeerde adres als je anders denkt dan de redactie. Kortom, de NOS doet aan cherry picking in de Mediawet.

Wat is ‘diversiteit’? Niemand wil een samenleving waar iedereen precies hetzelfde is. Maar zodra je van diversiteit naar diversiteitsbeleid gaat, verstart het landschap. Dan zien we dwang (diversiteit in de kunst afdwingen met subsidie), een onkritische weergave (sharia in Nederland moet kunnen), het weren van ongewenste geluiden (topdiplomaten over minister Blok: “Hij had zijn waffel moeten houden”), en de tweedeling tussen de mensen met de ‘juiste’ mening, die bij de NOS een bokaal krijgen, en de critici, die al snel in de ‘racistische’ hoek worden gezet.

Mogelijk heeft dit te maken met onderliggende motieven, zoals Jordan Peterson die beschrijft in zijn schets van diversiteitsbeleid bij de werving van personeel, in The Great Ideological Lie of Diversity):

“Laten we streven naar minder blanke mannen op toonaangevende posities, wat een prima idee zou zijn als ras en geslacht redelijke criteria waren om de geschiktheid van kandidaten te bepalen, en als dit niet was ingegeven door een reeks linkse uitgangspunten zoals het idee dat we in een onderdrukkende, patriarchale maatschappij leven, en dat het voor blanke mannen tijd is om een stap terug te doen, zodat een hele litanie aan hypothetisch, ondefinieerbaar en nadelig historisch onrecht rechtgezet kan worden (zelfs al waren de rechtzetters niet degenen die zich schuldig maakten aan die vergrijpen, en degenen die ervan profiteren ook niet de slachtoffers)”.

Hoe dan wel? Gelauff bepleit het mozaïekmodel: “Alle burgers herkennen zich in al hun verscheidenheid in de NOS.” Inmiddels is gebleken dat de NOS dat niet waarmaakt, voor zover dat al zou kunnen. Neem een werkloze, alleenstaande allochtone moeder uit de Randstad. Herkent die zich in een eveneens allochtone getrouwde, kinderloze vrouwelijke topmanager in de Randstad? En dan hebben we het nog niet eens over lichamelijke beperkingen of godsdienst.

Ik geloof best dat de NOS boven tafel kreeg dat mensen in Enschede weinig belangstelling hebben voor reportages uit de Randstad. Gelauffs keuze voor het mozaïekmodel (lees: multiculturalisme) is een keuze tégen integratie. Integratie betekent dat nieuwkomers zich ongeacht hun verscheidenheid richten op het Nederland waarvoor ze gekozen hebben.

Net als autochtone Nederlanders vragen ook geïntegreerde nieuwkomers om compromisloze verslaglegging. Zij hebben geen behoefte aan wat filmmaker Eddy Terstall ‘betuttelracisme’ noemde. Morgan Freeman legt het in drie minuten glashelder uit in zijn reactie op de Black History Month in de Verenigde Staten. Misschien kan de NOS hem eens interviewen. Daarmee slaan ze een mooie slag op weg naar ‘diversiteit’.