Henriëtte Bakker, Zegveld

Ons gezin heeft moeite onze rug recht te houden. Het is een dagelijkse strijd. Wij hebben principes, maar tegelijkertijd willen we zo min mogelijk schade oplopen. Aan de ene kant houden we ons tot op zekere hoogte aan de coronaregels, aan de andere kant willen we doorleven. School, werk, sociaal, plezier, noem maar op. De coronamaatregelen hebben effect op ons leven!

Uit mijn dagboek: “We willen ons geld niet uitgeven aan boetes! Je zal maar schoolgaande kinderen hebben, zoals wij. Pubers in de leerplichtige leeftijd kunnen geen kant op. Ik ben ouder, maar kan mijn eigen kinderen niet beschermen. We ontnemen ze hun vrijheid, lachen, sociaal zijn, vriendschap. Dit gaat gevolgen hebben. Kinderen die om zich heen alleen ogen zien. Mensen met een doktersverklaring die winkels uit gegooid worden door anderen die plotseling macht ruiken.”

Onze dochter wordt gepest. Omdat zij op een school met 2500 leerlingen anders denkt en doet. Uit protest draagt ze een netje. Onze zoon gaat met tegenzin naar school. Hij zit op het voortgezet speciaal onderwijs. Je zou daar verwachten dat de leerlingen een doorzichtig mondmasker zouden dragen, maar nee. Er wordt geen rekening gehouden met de bijzondere kenmerken van deze jongeren. Mijn zoon heeft veel moeite met al die halve gezichten …

Mijn man en ik zijn het gelukkig eens, maar de moed zakt ons steeds verder in de schoenen. Waar kunnen wij ons aan omhoogtrekken voor een beetje hoop en perspectief? Wij zijn anders best positieve mensen, we volgen veel informatiekanalen en zijn blij met FvD (met Thierry erbij dan), maar waar blijven de echte acties van gewone mensen? Ik bedoel niet demonstraties, maar mensen die er massaal tegenin gaan, die zeggen: het is genoeg en we willen ons sociaal leven terug.